บทที่2

EP.2

“ไง น้องสาวคนสวย" คนคนนั้นพูดแล้วยิ้มมุมปากมองฉมาอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะกวาดสายตามองเรือนร่างภายใต้ชุดทำงานรัดรูป แต่เปลี่ยนเป็นใส่กางเกงยีนขายาวสวมทับไว้แล้วแต่ยังไงทุกอย่างยังคงรัดรูปเช่นเคย

"..." ฉันไม่ตอบพยายามก้าวถอยหลังออกมาห่าง ๆ แต่หมอนั่นกลับก้าวเข้ามาหาฉันด้วยความรวดเร็วแล้วขว้าข้อมือของฉันที่กำลังจะหันหลังวิ่งลงบันได

หมับ!

"จะไปไหน พี่มาหาถึงที่ขนาดนี้ มาคุยกันก่อนมั้ย" พูดจบมันก็พยายามฉุดกระชากตัวฉันเข้าไปในห้องแล้วปิดปากไม่ให้ร้องเสียงดังความรู้สึกหลายอย่างแล่นเข้ามาในหัวทั้งกลัว ทั้งรังเกียจและอยากเอาตัวรอด

ขณะที่ก็พยายามดิ้นรนออกจากเงื้อมมือของมัน

ฉันจับถุงรองเท้าส้นเตารีดไว้แน่นก่อนจะฟาดมันไปด้านหลังอย่างไม่มีเป้าหมายจนเกิดเสียงดัง ปึก! เหมือนมันกระทบกับอวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งของผู้ชายสารเลวคนนั้น จนสามารถหลุดออกมาได้ในที่สุดเพราะมันยกมือขึ้นไปกุมศีรษะของตัวเองและร้องเสียงหลง

"เชี่ย!"

ตึก ตึก ตึก

ฉันรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันทีแต่มันก็ไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ ยังคงวิ่งตามมาด้านหลัง ตอนนี้แข้งขาฉันที่สลับก้าวไปมามันแทบจะพันกันเพราะอยากเอาตัวรอด

ปึก

ร่างของฉันชนเข้ากับใครบางคนตอนถึงมุมเลี้ยวของบันไดชั้นสอง มือของเขารีบขว้าราวบันไดและรวบเอวฉันไว้ข้างหนึ่งเพื่อไม่ให้หงายหลังกันทั้งคู่

"พี่นธี!" ฉันเบิกตากว้างเรียกชื่อของเขาก่อนจะรีบมุดหน้าลงกับแผงอกกว้างทันที "พี่นธีช่วยเนยด้วย!"

"..." เขาไม่ตอบอะไรอาจเพราะกำลังตกใจก่อนที่เสียงของไอ้วีจะดังขึ้น

"อ้าว ไอ้ธี"

'วี' คือลูกชายภรรยาคนใหม่ของพ่อ ที่ภายนอกเป็นผู้ชายสุดแสนจะดูดีแต่ใครจะรู้ว่ามันเลวขนาดไหน

"ไง" พี่นธีทักทายสั้น ๆ ตามแบบฉบับของตัวเอง ฉันได้แต่มุดหน้าอยู่ตรงแผงอกกว้างที่รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองและเขาไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้แสดงความเต็มใจด้วยการโอบหรือปกป้องแต่อย่างใด

"มึงอยู่หอนี้ด้วยเหรอ"

"เปล่า" พี่นธีตอบสั้นห้วนอีกตรั้งแล้วดันตัวฉันออก แล้วยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของฉันมาให้ "เอามือถือมาคืน"

ฉันมองมือถือของตัวเองในมือเขาที่ยื่นมาให้ ไม่รู้ว่ามันไปอยู่ที่เขาได้ยังไง น่าจะทำหล่นก่อนหน้านี้ล่ะมั้ง

"ออ พอดีกูมาหาน้องสาวไม่คิดว่าจะมาเจอมึง" ไอ้เลวนั่นอยู่รุ่นเดียวกับพี่นธีตอนมัธยมเคยเรียนอยู่ห้องเดียวกัน ดูภายนอกมันคือคนปกติทั่วไปแถมยังเป็นเด็กเรียนดี

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่ามันเลวกับฉันขนาดไหน หลายต่อหลายครั้งที่ฉันต้องหนีเอาตัวรอดเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากความทุเรศโสมมของคนคนนี้

หกเดือนก่อนหน้า

ตึก

เสียงผิดปกติบางอย่างดังขึ้นตรงหน้าประตูเรียกให้ฉันตื่นจากภวังค์ หลังจากที่เพิ่งจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียเพราะต้องเก็บของสำหรับเดินทางวันพรุ่งนี้

กุกกัก กุกกัก

'!!' ฉันรีบลุกจากเตียงด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกได้ว่าคนคนนั้นกำลังพยายามไขประตูจากด้านนอกเข้ามา 'ใคร!'

'...' ไม่มีเสียงตอบกลับมา ประตูยังคงถูกคนคนนั้นพยายามที่จะเปิดมันเพราะฉันล็อกจากด้านในเอาไว้

เร็วเท่าความคิดขาของฉันจึงก้าวถอยหลังและหันกลับไปทางหน้าต่างก่อนจะเปิดมันและก้าวขาเพื่อหนีออกไปแต่กลับถูกมือใหญ่ของไอ้สารเลวคนนั้นคว้าเอาไว้ทันที

หมับ

'จะไปไหนน้องเนย'

'ปล่อย! ช่วยดะ...อื้อ อู้ ๆ ๆ ' มันรีบปิดปากของฉันไว้ก่อนจะลากเข้ามาในห้องอีกครั้งเหวี่ยงลงเตียงอย่างไม่ปราณีและกดลงกับฟุกด้วยมือทั้งสองข้างขณะที่ฉันยังคงพยายามดิ้นสุดแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราช