ตอนที่ 5 จิวอัน

"อย่าถือสาพวกนางก็เพียงกดผู้อื่นให้ต่ำกว่าตัวเอง เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดี"

"ขอบคุณองค์หญิงสาม"

"ท่านอา ยิ่งใหญ่เพียงนั้นเป็นธรรมดาที่จะต้องกลัวว่าจะมีคนครหาเรื่องเจ้า เช่นนั้นอดทนเอาหน่อยท่านอาไม่นานอาจยอมรับเจ้าได้"

น้ำเสียงที่พูดถึงหวงเฉิงอู๋ชื่นชมและยกย่องอย่างที่สุด

"ขอบคุณ องค์หญิงสาม"จิวอันยิ้ม

"เจ้าเอาแต่ขอบคุณข้า คิดว่าตัวเองต่ำต้อยกว่าคนอื่น ดูสิข้าอิจฉาเจ้าเกินใครที่ได้แต่งกับท่านอาที่ใครๆล้วนต่างชื่นชมว่าเขาองอาจห้าวหาญเป็นแม่ทัพไร้พ่ายคนชื่นชมทั้งแผ่นดิน"

"องค์หญิงเองก็น่าชื่นชม"

อ้ายฉิงจับน้ำเสียงชื่อชมยกย่องของ จิวอันได้อย่างดี

"ข้า แค่เพียงเห็นว่าเจ้ายอมให้พวกนางดูแคลน แค่เพียงใบหน้าของเจ้าต่างจากพวกนาง ทั้งที่เจ้าเองไม่เคยคิดร้ายกับพวกนางก่อน เอาอย่างนี้วันพรุ่งนี้ไปที่ตำหนักข้าเรามาคิดหาวิธีรักษาบาดแผลที่ใบหน้าเจ้าข้าจะให้หมอหลวงมาช่วยดูบาดแผลของเจ้า"

อ้ายฉิงเลิกคิ้วสูง

"องค์หญิงไม่ต้องลำบากอ้ายฉิงอยู่แบบนี้จนชินแล้ว"

"ไม่ได้สิ ต้องลองดูเสียหน่อยอีกอย่างเจ้าไม่เคยไปมาหาสู่พวกเราเสด็จแม่เองก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเจ้า บ่นถึงเจ้าบ่อยๆ "

อ้ายฉิงยิ้มกับมิตรภาพของจิวอัน

จวนปาหวางอ๋อง

ร่างสูงยืนหันหลังมองไม้ดัดด้วยอาการครุ่นคิด ใบหน้าหล่อเหลาที่คิ้วขมวดเข้าหากัน

"ท่านอ๋อง ปลอดภัยหรือไม่"

องครักษ์ประสานมือด้วยความนอบน้อม

"อืม ปลอดภัยดี เฉิงอู๋อ๋องสงสัยข้าหรือไม่"

หวางปาหยางอ๋องเอ่ยปาก

"คนของเราบอกว่า ท่านอ๋องเฉิงอู๋นำกำลังค้นหาตัวคนร้ายทั่วทั้งจวน"

"ฮึ ฮึ ฮึ เฉิงอู๋อ๋องรอบคอบยิ่งแล้ว คราวนี้ไม่พบหลักฐานสำคัญเอาผิดเขาได้แต่อย่างน้อยเราก็ถือว่าสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว"

ไม่สิอย่างน้อยก็พบหญิงงาม เขาเมื่อคืนที่ผ่านมาไม่อาจข่มตาหลับใหลได้หลับตาลงครั้งใดในใจมีแต่ใบหน้างดงามราวเทพีสวรรค์ของนางลอยวนเวียนในห้วงมโนสำนึก

"เจ้าเคยได้พบชายารองของเฉิงอู๋บ้างหรือไม่"

เอ่ยปากถามองครักษ์ข้างกายนามกวานชิง

"ท่านอ๋องคงหมายถึงชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องเฉิงอู๋ ข้าน้อยเคยพบนางครั้งหนึ่งใบหน้าอัปลักษณ์ยิ่ง แต่กิริยางดงามอ่อนหวาน"

หวางปาหยางอมยิ้ม

"ทำไมข้าเห็นว่านางงดงามดังเทพีสวรรค์"

ชิงกวานขมวดคิ้ว

"นั่นอาจเป็นเพราะท่านอ๋องกับนางมีวาสนาต่อกัน แต่ก็อีกนั่นแหละนางเป็นชายาเฉิงอู๋อ๋อง"

"แย่งชิง…."

ชิงกวานเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจแย่งชิงหญิงอัปลักษณ์ทั้งๆ ที่มีหญิงงามมากมายพร้อมจะทอดกายปาหยางอ๋องคิดอะไรอยู่

"ท่านอ๋อง ทำไมถึงคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้"

"ข้าพบหน้านาง แต่นางหาได้อัปลักษณ์ไม่"

พูดความจริงที่พบเห็นมา

"เป็นไปได้อย่างไร นางอัปลักษณ์เพียงนั้นจะเป็นอื่นไปได้อย่างไร"

ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยในเมื่อที่เขาเห็นอ้ายฉิงอัปลักษณ์จนแทบจะอยากจะมองใบหน้านั้นของนาง