ตอนที่ 6 โบยนาง

“อย่างไรเสียนางก็แต่งเข้าไปในจวนอ๋องของเจ้าแล้ว เฉิงอู๋สามีภรรยาถูกใจหรือไม่ก็แค่ทำหน้าที่กันไป ชายาเอกของเจ้าแต่งมาร่วมปียังไร้ทายาทสืบสกุล บางทีมีชายารองอีกคนอาจมีลูกสมใจ”

พูดยิ้มๆ ไม่ได้มองว่าหวงเฉิงอู๋ มีสีหน้าเช่นไร

“ข้าไม่กดดัน แต่ด้วยกิริยาของอ้ายฉิงแม้ใบหน้านางจะไม่เป็นที่ต้องตา แต่ทว่าท่าทีชดช้อยนั้นบางทีเจ้าลองมองนางเสียใหม่อาจ เปลี่ยนความคิดของเจ้าได้”

หวงเฉิงอู๋ยังจำ น้ำเสียงหวานปานน้ำผึ้งป่าของอ้ายฉิงได้ดีหรือว่าสวรรค์เมตตาชดเชยให้นางกันแน่

“ไม่รักนางข้าไม่ว่า แต่สามีภรรยาอย่างไรสักวันก็ต้องร่วมเตียง ฮองเฮาเป็นห่วงเรื่องนี้ยิ่ง เฉิงอู๋เจ้านับถือฮองเฮาดุจมารดาหากเรื่องนี้นางได้ยินเข้าก็คงไม่สบายใจเพราะนางยังคิดว่าเจ้ามิใช่คนที่มองใครแค่เพียงภายนอกเท่านั้น อีกอย่างฮองเฮาเอ็นดูหลานคนนี้ยิ่งด้วยขาดแม่และยังมีใบหน้าอัปลักษณ์ไร้คนคบหา พากันตัดสินนางแค่เพียงภายนอก ฮองเฮามักจะพูดเรื่องนี้กับข้าบ่อยๆ นางหวังว่าเจ้าจะแตกต่างจากคนอื่น”.

ร่ายมาเสียยาว หวงเฉิงอู๋ถอนหายใจ

“หากข้า ไม่ยอมร่วมแท่นนอนกับนางก็เท่ากับข้าผิดกับฮองเฮาใช่หรือไม่”

น้ำเสียงยโสอย่างที่เคยทำ

“เรื่องนี้ยากจะแยกแยะผิดถูกแต่ หวงเฉิงอู๋ข้าอยากให้เจ้าลองมองนางเสียใหม่”

“ไม่มีทางเป็นอื่นนางอัปลักษณ์จนข้า ...ไม่อยากจะพบหน้านาง”

หวงฉีจิ้งเป็นฝ่ายถอนหายใจบ้าง

“เสวยร่วมกันกับข้า เด็กๆยกเครื่องเสวย”

นางกำนัลยกเครื่องเสวยเข้ามา

“หวงเฉิงอู๋ความจริงเรื่องนี้ไม่ได้กดดันเจ้า แต่ด้วยฐานะของอ๋องเฉิงอู๋จะมั่นคงได้ จะต้องมีข้าและฮองเฮาคอยสนับสนุนคิดเสียว่านางเป็นเครื่องการันตี”

หวงเฉิงอู๋ยอมนั่งลงแต่โดยดี

“เฉิงอู๋ เข้าใจแล้ว”

“ดี ลองกลับไปมองนางเสียใหม่หวังว่าเจ้าจะพบบางอย่างในตัวนาง”

จวนเฉิงอู๋อ๋อง

ดึกสงัด ห้องพักของอ้ายฉิงที่อยู่ในความมืด เจียวหยูไปนอนตามคำสั่งของอ้ายฉิงที่นั่งลูบไล้ป้ายหยกเนื้อดีในมือไปมา

ก่อนหน้านั้น

“คุณหนู นี่คือป้ายหยกที่มารดาของคุณหนูมอบให้คุณหนูพกติดตัวไว้”

“ป้าเป่ย ป้ายหยกชิ้นนี้เป็นของใครกัน”ป้าเป่ยถอนหายใจ

“ป้าเองก็ไม่ทราบได้ แต่มารดาของคุณหนูบอกว่าให้ตามหา เจ้าของป้ายหยกอันนี้ แล้วคุณหนูจะได้รับความกระจ่าง”

ยกมือขึ้นลูบใบหน้าในความมืด หลายครั้งที่พิศมองใบหน้าของตัวเองยามที่ไม่ได้แปะแผ่นหนังอัปลักษณ์นั่น ใบหน้าที่แตกต่างจากคนอื่น หรือแม้กระทั่ง น้องสาวร่วมบิดาหยวนจื่อเจียว

เสียงกุกกักก่อนที่ร่างสูงของใครบางคนจะก้าวเข้ามาในห้องทางประตูหน้าต่าง แม้จะมองไม่เห็นหน้าแต่อ้ายฉิงก็รู้ว่าคือคนคนเดียวกับคนร้ายเมื่อวาน

“ท่านเป็นใคร”

กำป้ายหยกไว้ในกำมือ

“......”

“หากไม่ยอมพูด ว่าท่านเข้ามามีจุดประสงค์อะไรข้าจะตะโกนให้คนช่วย”