ตอนที่ 7 แย่งชิงหญิงอัปลักษณ์คนงาม

“ท่านพี่เกิดอะไรขึ้น ฟางหลิน ก้าวเข้ามาด้วยความตื่นตกใจ

“พวกเจ้าโบยนางเสีย”

ฟางหลินขมวดคิ้วจ้อง อ้ายฉิงที่ยืนนิ่งก้มหน้าไม่สบตาใคร

“555 ดึกดื่นเพียงนี้ เฉิงอู๋อ๋องสั่งโบยชายารองทำให้จวนอ๋องครึกครื้น”

เสียงทุ้มของ ปาหวางอ๋องดังขึ้นก่อนจะเห็นตัวด้วยซ้ำไป

หวางปาหยาง ในอาภรณ์สะอาดตาเดินเอามือไพล่หลังเข้ามากลางวงพอดี เฉิงอู๋อ๋องยิ้มเหยียดที่ริมฝีปาก รู้ได้ทันทีว่าคนที่เข้ามาในจวนอ๋องและแอบอยู่ในห้องของ อ้ายฉิงคงไม่พ้นปาหยางอ๋องผู้นี้ ส่วนเรื่องที่เข้ามาทำไมเขาคงต้องสืบหาความจริงให้ได้

“ปาหยางอ๋อง ดึกดื่นป่านนี้ยังเที่ยวแวะเวียนจวนผู้อื่นก็ยิ่งไม่ทำให้จวนข้าครึกครื้นหรือไร”

“ข้าได้ยินเสียงอึกทึก จึงเข้ามา เรื่องนี้พรุ่งนี้คงเป็นเรื่องเล่าสนุกปาก สั่งโบยชายารอง คงไม่พ้นเรื่องขัดใจบนแท่นนอน”

เฉิงอู๋อ๋องหน้าชา

“เรื่องภายในครอบครัว ปาหยางอ๋องกล้ามาขัดจังหวะหรือไร”

“เฉิงอู๋อ๋องลืมไปแล้วหรือว่าข้าเป็นถึงหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรมีหน้าที่ตรวจสอบความผิดของคนในราชวงค์ ไม่ได้ไต่สวนแต่ยังโบยหากเรื่องนี้ถึงหูฮองเฮากับฮ่องเต้หรือไม่ก็นางทนความเจ็บปวดไม่ไหวป่วยไข้ล้มตาย ท่านจะแก้ตัวว่าอย่างไร”

“เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในจวนของข้า”

“ข้าเองก็ยังยืนยันว่าจะต้องมีการไต่สวนก่อน อยู่ดีดีจะสั่งให้โบยคนทั้งที่ไม่รู้ผิดถูกได้อย่างไรกัน”

“โบยนางข้าจะสั่งให้โบยใครก็ห้ามขัด”

เริ่มรู้สึกไม่พอใจที่ปาหยางอ๋องออกโรงปกป้องและอีกอย่างสายตาที่มองยังอ้ายฉิงแสดงถึงความห่วงใยนึกไม่พอใจว่าทำไมปาหยางอ๋องจึงไม่รังเกียจชายารองที่แสนจะอัปลักษณ์ของเขา หรือว่าคนทั้งสองมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน

“ใครห้ามแตะต้องนาง ข้าจะพานางไปเดี๋ยวนี้”

“นางเป็นชายารองของข้า ข้าจะฆ่านางเสียก็ไม่ผิด”

ยิ้มหยันปาหวางอ๋องคว้ามืออ้ายฉิงมากำไว้