บทที่ 102

เหตุผลอีกครึ่งหนึ่ง ก็เพื่อยกระดับมิติ

ดังคาด หลังน้ำมันก๊าดนับพันล้านตันเข้าสู่มิติแล้ว เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างว่องไวภายในสมองของนาง

“ติ๊ง บรรจุน้ำมันก๊าด ระบบควบคุมส่วนกลางเปิดใช้งานสภาพอากาศของมิติ”

สภาพอากาศของมิติ?

กู้หว่านเยว่ใจสั่นทีหนึ่ง ก่อนนี้มิติอึมครึมอยู่ตลอด ก็คล้ายชั้นในของตู้เย็นขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

บัดนี้ถึงขั้นเปิดใช้งานสภาพอากาศของระบบแล้ว ใช่หรือไม่ว่าภายภาคหน้าก็เหมือนกับโลกภายนอก มีลมมีฝน มีวิหคบินกลิ่นเกสร?

ข่มความปรารถนาภายในใจ กู้หว่านเยว่เดินไปช่วยจัดการศพ

หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ศพก็ถูกจัดการเรียบร้อยทั้งหมดแล้ว

“พวกเราออกจากที่นี่ก่อนเถอะ”

กู้หว่านเยว่มองเวลาเล็กน้อย พวกเขาเสียเวลาอยู่ในถ้ำนานมากแล้ว ยังอยู่ต่อไป ไม่แน่ว่าพวกซุนอู่และคนอื่นอาจมาหา

“รอข้าทำสัญลักษณ์อย่างหนึ่งก่อน”

อวิ๋นมู่หยิบกริชออกมาเล่มหนึ่ง กรีดบนผนังเล็กน้อย จากนั้นแบกมู่ชิงขึ้นหลัง ทั้งสามคนพากันเดินออกไป

ระหว่างทาง ทั้งสามพูดเรื่องนี้เป็นเสียงเดียวกัน

ก็พูดว่าเพื่อหลบหลีกการปะทุของภูเขาไฟ อวิ๋นมู่จับพลัดจับผลูหลบเข้าไปในถ้ำแล้ว

บาดแผลบนตัวมู่ชิง ก็เพราะถูกสะเก็ดภูเขาไฟจึงเกิดบาดแผล

บังเอิญทั้งสองคนพบกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงพอดี จึงตามพวกเขากลับมาพร้อมกัน

คิดข้ออ้างไว้ดีแล้ว ทั้งสามเร่งฝีเท้าว่องไวยิ่งขึ้น เดินไปราวครึ่งชั่วยาม ยังไม่ทันเข้าใกล้คนส่วนใหญ่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงชวนให้คนเขินอายระลอกหนึ่ง

เสียงสุขสมของฝ่ายหญิงและเสียงครางอย่างตื่นเต้นของฝ่ายชาย สะท้อนก้องกังวานมากเป็นพิเศษยามอยู่ในถ้ำ

กู้หว่านเยว่นิ่งเงียบลงแล้ว สบตาซูจิ่งสิง ทั้งสองล้วนฟังออกว่าเจ้าของเสียงก็คือหลี่ซือซือและซูหัวจวิ้น

นี่ต้องหิวกระหายมากเพียงใด ถึงเสพสังวาสกันภายในถ้ำได้