บทที่ 101

กู้หว่านเยว่ใคร่ครวญพลางพูด “รอข้าถึงเจดีย์หนิงกู่ เจ้าพานายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นมาพบข้า ข้าจะช่วยเขาถอนพิษ”

อวิ๋นมู่กำลังกังวล เขามอบความจริงใจให้กู้หว่านเยว่แล้ว พิษของบิดาจะทำเยี่ยงไร ได้ยินแล้วก็ดีใจอย่างบ้าคลั่ง

“ท่านพูดจริงหรือ? พิษนี้ของท่านพ่อข้า เคยหาหมอเทวดามามากมายนัก”

“นั่นก็เพราะเจ้ามิได้มาหาข้า”

ผงพระจันทร์เสี้ยวพิษนี้ นางเคยถอนมาก่อน

“ข้าสามารถถอนพิษของนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นได้ แต่ก่อนถอนพิษ เจ้าต้องรับมือกับผู้ลึกลับ อย่างไรเสียบ่อน้ำมันก๊าดนี้ ข้ารับไปแล้ว”

เหตุที่อวิ๋นมู่ถูกผู้ลึกลับควบคุมไว้ ก็เพราะพิษของนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋น

ในเมื่อกู้หว่านเยว่บอกเขา พิษสามารถถอนได้ เช่นนั้นเขาย่อมไม่กลัว

“ท่านวางใจ ขอเพียงสามารถถอนพิษของท่านพ่อข้าได้ เมื่อนั้นข้าสามารถพูดให้ชัดเจนได้ว่าขุดน้ำมันก๊าดยังต้องใช้เครื่องมือ พยายามยื้อเวลาออกไปก่อน”

อวิ๋นมู่พูดอย่างกะทันหัน

“แต่ บ่อน้ำมันก๊าดนี้...”

“ขุดบ่อน้ำมันก๊าดต่อไป น้ำมันก๊าดที่ขุดออกมาแล้ว ทั้งหมดล้วนส่งไปยังเจดีย์หนิงกู่ เมื่อนั้นข้ามีวิธีใช้งาน”

กู้หว่านเยว่สำทับเป็นขั้นเป็นตอน

“หว่านเยว่ ในมือข้ามีตำรับดินปืนหนึ่งแผ่น”

ซูจิ่งสิงถูปลายนิ้วของตน รอจนกระทั่งน้ำมันก๊าดเหล่านี้ถูกส่งไปยังเจดีย์หนิงกู่แล้ว สามารถใช้ทั้งหมดสร้างดินปืนได้

กู้หว่านเยว่ยกมุมปาก ทั้งสองสบตากันอย่างรู้ใจแวบหนึ่ง นับว่าเข้าใจกันแล้ว

พูดธุระจบ กู้หว่านเยว่สังเกตเห็นว่าแขนของอวิ๋นมู่ยังมีเลือด หยิบยาจินชวงออกจากห่อสัมภาระ

“ข้าพันแผลให้เจ้าเล็กน้อยเถอะ ประเดี๋ยวบาดแผลจะติดเชื้อเอาได้”

“แผลของข้าไม่ร้ายแรง ช่วยมู่ชิงก่อนเถอะ บาดแผลเขาสาหัสนัก”