บทที่ 100

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของอวิ๋นมู่ก็เผยความเคร่งขรึมออกมา “บ่อน้ำมันก๊าดแห่งนี้สกุลอวิ๋นของข้าไม่ใช่ผู้ค้นพบ ความจริงแล้วสกุลอวิ๋นของข้าถูกขู่บังคับให้มาขุดน้ำมันก๊าดที่นี่ด้วย”

กู้หว่านเยว่ไม่นึกว่าจะยังมีคนอื่นอยู่เบื้องหลังบ่อน้ำมันก๊าดอีก จึงอดถามไม่ได้ว่า “ถูกขู่บังคับ เรื่องราวมันเป็นมายังไง?”

อวิ๋นมู่อธิบายเสียงขรึม “เมื่อครึ่งปีก่อน พ่อของข้าพาลูกน้องไปที่เขาหู่หลางเพื่อขุดแร่ แต่กลับได้พบกับกลุ่มผู้ลึกลับโดยบังเอิญ

หลังจากรู้ว่าผู้ลึกลับกลุ่มนั้นมาที่เขาหู่หลางเพื่อหาสมุนไพรช่วยชีวิต พ่อของข้าก็เสนอตัวเข้าช่วยเหลือ ออกค้นหาพร้อมกับพวกเขา

ผลสุดท้ายกลับได้รู้โดยบังเอิญว่าพวกเขาไม่ได้มาค้นหาสมุนไพรช่วยชีวิตใดๆ แต่มาตามหาน้ำมันก๊าด

พ่อของข้าอยากจะหนี แต่ก็สายไปแล้ว ผู้ลึกลับรู้ว่าพ่อของข้าเคยขุดเหมืองถ่านหินมาก่อน จึงขู่บังคับให้เขาออกค้นหาน้ำมันก๊าดด้วยกัน

พ่อของข้าอาศัยประสบการณ์ของตัวเองค้นหาน้ำมันก๊าดจนพบจริงๆ แต่หลังจากพบน้ำมันก๊าดแล้ว ผู้ลึกลับก็ไม่ยอมปล่อยเขาไป แต่กลับขอให้พ่อของข้าพาสกุลอวิ๋นไปขุดน้ำมันก๊าดแทนเขา”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของอวิ๋นมู่ก็เผยความเกลียดชังออกมา “พ่อของข้าไม่เห็นด้วย เพราะการขุดน้ำมันก๊าดโดยพลการถือเป็นความผิดร้ายแรง เผลอๆ อาจจะพากันเดือดร้อนไปทั้งตระกูล

อีกอย่างเรื่องนี้ก็ไม่เป็นผลดีใดๆ ต่อสกุลอวิ๋นของพวกข้าเลย

สุดท้ายผู้ลึกลับนั่นต้องการให้พ่อของข้าเชื่อฟัง จึงวางยาพิษชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่าผงพระจันทร์เสี้ยวกับเขา”

กู้หว่านเยว่หรี่ตาลง นางรู้จักยาพิษชนิดนี้

ที่ผงพระจันทร์เสี้ยวมีชื่อว่าผงพระจันทร์เสี้ยว ก็เพราะว่ายาพิษชนิดนี้จำเป็นต้องกินยาถอนพิษเข้าไปหนึ่งครั้งในทุกๆ ครึ่งเดือน

มิฉะนั้นผู้ที่ถูกพิษจะเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส เอาหัวกระแทกกำแพง คลุ้มคลั่งตลอดทั้งวัน ไม่ไว้หน้าใคร สุดท้ายก็ต้องตายด้วยความเจ็บปวดทรมาน

“เดิมทีพ่อของข้าอยากจะตายให้จบเรื่องไป แต่ข้ายอมไม่ได้ จึงตอบตกลงเงื่อนไขของผู้ลึกลับ ครั้งนี้ข้าเลยพาผู้ใต้บังคับบัญชามาสำรวจเส้นทาง เตรียมการขุดน้ำมันก๊าด”

เมื่ออวิ๋นมู่พูดถึงตรงนี้ สีหน้าก็เคร่งขรึมเป็นอย่างมาก

คิดว่าสกุลอวิ๋นของเขาร่ำรวยมหาศาล แต่ก็มีเพียงเงินทองเท่านั้น ไร้ความสามารถในการปกป้องตระกูลของตัวเอง เมื่อตกเป็นเป้าหมาย มีแต่จะถูกคนอื่นกดขี่