บทที่ 99

หลังจากซูจิ่งสิงเห็นอวิ๋นมู่ เจตนาฆ่าก็เผยออกมาจากแววตา

เรื่องนี้มีความสำคัญมาก ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด ในเมื่ออวิ๋นมู่ได้ยินการสนทนาของพวกเขาแล้ว ย่อมไม่มีเหตุผลใดที่ยังมีชีวิตรอดอยู่

อวิ๋นมู่เห็นสองสามีภรรยาจ้องมองเขา ก็รู้เลยว่าคงรอดยาก จึงส่ายหัวด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

เขาไม่นึกว่าตัวเองจะได้ยินความลับเกี่ยวกับอดีตองค์รัชทายาทโดยบังเอิญ

และยิ่งคาดไม่ถึงว่า ซูจิ่งสิงที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นบุตรที่เป็นกำพร้าของอดีตองค์รัชทายาท

แต่ถึงอย่างไรก็ได้ยินมาแล้ว เขาทำได้เพียงพยายามเสาะหาโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ให้ตัวเองอย่างเต็มที่

ดังนั้นเขาจึงโยนอาวุธในมือทิ้ง พลางเอ่ยอย่างจริงใจ “ท่านทั้งสองโปรดวางใจ เรื่องที่ได้ยินในถ้ำวันนี้ ข้าจะรักษาความลับเป็นแม่นมั่น ไม่มีทางแพร่งพรายออกไปสุ่มสี่สุ่มห้า”

กู้หว่านเยว่เบะปาก “ปากอยู่ที่ตัวเจ้า ใครจะรู้ล่ะ เหตุใดพวกข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย?”

“พูดแบบนี้ก็ถูก”

อวิ๋นมู่ยิ้มเจื่อนๆ เพื่อรักษาชีวิตไว้ เขาต้องยอมเฉือนเนื้อตัวเอง

“แม่นางกู้ ท่านดูสิว่านี่คืออะไร”

อวิ๋นมู่ควักป้ายอาญาสิทธิ์ออกมาจากอก ส่งให้กู้หว่านเยว่

ในขณะที่กู้หว่านเยว่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก อวิ๋นมู่ก็คุกเข่าลงตรงหน้าทั้งคู่

นี่คือป้ายคำสั่งผู้นำตระกูลของสกุลอวิ๋นของข้า วันนี้ข้านำป้ายคำสั่งผู้นำตระกูลมาให้ท่าน เพื่อแสดงให้เห็นถึงความหนักแน่นของข้า

กู้หว่านเยว่รับป้ายคำสั่งผู้นำตระกูลนั้นมา เป็นแผ่นเหล็กชิ้นหนึ่ง ด้านบนมีลวดลายโบราณสลักอยู่ ด้านหลังมีอักษรตัวใหญ่สองตัวเขียนไว้ว่าสกุลอวิ๋น

“ป้ายคำสั่งผู้นำตระกูลนี้มีประโยชน์อะไร?”

“ในสกุลอวิ๋น ใครก็ตามที่ได้รับป้ายคำสั่งผู้นำตระกูล ผู้นั้นก็คือผู้นำตระกูล อำนาจของผู้นำตระกูลอยู่เหนือสุด เขาจะควบคุมทุกอย่างในตระกูล รวมถึงที่ดิน ทรัพย์สิน จำนวนสมาชิก และอำนาจในการตัดสินใจ ป้ายคำสั่งผู้นำตระกูลเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและบารมีของผู้นำตระกูล”

อวิ๋นมู่อธิบาย

“ตอนนี้ข้าได้มอบป้ายคำสั่งผู้นำตระกูลให้กับท่าน ก็เท่ากับว่ามอบสกุลอวิ๋นทั้งหมดให้กับท่านแล้ว”

กู้หว่านเยว่ค่อนข้างแปลกใจ ไม่คิดว่าป้ายคำสั่งผู้นำตระกูลจะมีประโยชน์มากขนาดนี้