บทที่ 98

“นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

ซูจิ่งสิงกำหมัดทั้งสองแน่น

เขามีพ่อมีแม่ ยี่สิบปีที่ผ่านมาปฏิบัติตัวเป็นทายาทของสกุลซูมาโดยตลอด แล้วจะเป็นบุตรที่เป็นกำพร้าของอดีตองค์รัชทายาทไปได้อย่างไร?

ชิวหมิงจื้อยิ้มเจื่อนๆ ตอนแรกเขาก็ไม่เชื่อเช่นกัน แต่เมื่อได้ยินด้วยหูตัวเองก็ต้องไม่ผิดแน่

“ท่านอ๋อง บนร่างกายของท่านมีรอยฟันรูปจันทร์เสี้ยวหรือไม่?”

หากเป็นเมื่อก่อน ซูจิ่งสิงก็ยังมีข้อสงสัย แต่ตอนนี้ชิวหมิงจื้อรู้เรื่องรอยฟันรูปจันทร์เสี้ยวบนร่างกายของเขาด้วย จะไม่เชื่อก็ไม่ได้เสียแล้ว

ชิวหมิงจื้อพูดต่อ “หากท่านยังไม่เชื่อข้า ก็สามารถแสดงรอยฟันรูปจันทร์เสี้ยวนี้ให้โจวเหล่าดูได้ แล้วปริศนาทุกอย่างก็จะคลี่คลาย”

“โจวเหล่า เป็นเขาอีกแล้ว...” กู้หว่านเยว่นึกขึ้นได้อย่างไม่รู้ตัว เว่ยเฉิงเคยพูดกับซูจิ่งสิงมาก่อน ขอให้เขาไปตามหาโจวเหล่าสักครั้ง

แต่สิ่งที่ทำให้กู้หว่านเยว่สนอกสนใจก็คือ เว่ยเฉิงน่าจะไม่มีทางรู้จักตัวตนของซูจิ่งสิงต่างหาก

แม้ว่าต่อไปเว่ยเฉิงจะดำรงตำแหน่งสมุหราชเลขาธิการ ค้นพบเบาะแสจากในอดีต แต่ตอนนี้เขาก็ยังเป็นบัณฑิตหนุ่มอยู่ดี แล้วจะรู้ได้อย่างไร?

หรือจะบอกว่า เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร ดูเหมือนว่าหากพวกเขาทั้งสองมีเวลาก็ต้องไปตามหาโจวเหล่าสักครั้งจริงๆ

ในเวลานี้กู้หว่านเยว่ถามขึ้นมาว่า:

“เหตุใดท่านถึงมาปรากฏตัวที่นี่อีก ฮ่องเต้ทราบแล้วหรือว่าใต้เขาหู่หลางมีบ่อน้ำมันก๊าดอยู่?”

ชิวหมิงจื้อส่ายหน้า “ฝ่าบาททราบว่าท่านอ๋องยังมีชีวิตอยู่ จึงสั่งให้พวกข้าตามมาปลิดชีพระหว่างทาง

แต่ผลคือระหว่างทาง พวกข้าได้พบกับคนของสกุลอวิ๋น ได้ยินพวกเขาพูดถึงบ่อน้ำมันก๊าดโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็เลยติดสอยห้อยตามมาจนถึงที่นี่”

บ่อน้ำมันก๊าดขนาดใหญ่มหึมาแห่งนี้ ใครจะไม่รู้สึกเย้ายวนใจบ้าง?

ชิวหมิงจื้อออกคำสั่งให้ลูกน้องลงมือสังหารผู้คนและยึดบ่อทันที

หลังจากฟังคำกล่าวของชิวหมิงจื้อแล้ว กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงก็รู้แล้วว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร