บทที่ 97

“เชื่อมั่นในตัวข้าเถอะ” ซูจิ่งสิงส่งสายตายืนยันให้กู้หว่านเยว่ จากนั้นก็พุ่งตัวออกไป สังหารหนึ่งในคนชุดดำด้วยดาบเดียว

“องค์ชายซู”

ใบหน้าของอวิ๋นมู่ตื่นตระหนก ซูจิ่งสิงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ขาของเขาหายดีตั้งแต่เมื่อไหร่? สถานการณ์ตึงเครียดทำให้อวิ๋นมู่ไม่มีเวลาคิดอะไรมากนัก เขารีบแบกมู่ชิงขึ้นมาจากพื้น เข้าไปซ่อนตัวรออยู่หลังเสาหิน

กู้หว่านเยว่จับปืนแน่นอยู่ด้านหลังก้อนหิน

เมื่อใดที่ซูจิ่งสิงตกอยู่ในอันตราย นางจะออกโรงทันที

แต่ไม่นานนางก็พบว่า ทักษะการต่อสู้ของซูจิ่งสิงแข็งแกร่งมาก ไม่ต้องการความช่วยเหลือใดๆ เลย เพียงชั่วพริบตาคนชุดดำทั้งหมดก็ล้มลงกับพื้น เหลือเพียงหัวหน้าคนชุดดำเพียงคนเดียว

ซูจิ่งสิงยกเท้าขึ้นถีบหัวหน้าคนชุดดำล้มคว่ำลงกับพื้น จากนั้นก็ดึงผ้าปิดหน้าของอีกฝ่ายออก เผยให้เห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

“ชิวหมิงจื้อ!” เสียงของซูจิ่งสิงเยือกเย็นมาก

กู้หว่านเยว่ไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน ราวกับอสูรที่ก้าวออกมาจากอเวจี นางรีบปรี่เข้าไปอยู่ข้างกายเขา “ท่านพี่ เขาเป็นใคร เหตุใดท่านถึงโกรธเช่นนี้?”

“เขา ฮึ เขาเป็นรองแม่ทัพของข้า”

คนผู้นี้เคยเป็นคนสนิทของเขา แต่ตอนนี้กลับทรยศต่อเจ้านายมาเนิ่นนานแล้ว

เมื่อเห็นสายตาหลบเลี่ยงของชิวหมิงจื้อ ความสงสัยมากมายในอดีตที่ติดอยู่ในใจก็ค่อยๆ กระจ่างขึ้น

“หลักฐานเท็จเหล่านั้นที่บอกว่าสกุลซูขายชาติเพื่อกอบโกยชื่อเสียงเงินทอง เจ้าเป็นคนถวายแด่ฮ่องเต้งั้นหรือ?”

“ท่านอ๋อง ข้า...”

“พูดความจริง!”

รัศมีอันเยือกเย็นและชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากซูจิ่งสิงท่วมท้นดั่งขุนเขาถล่มมหานทีหลั่งไหล ชิวหมิงจื้อหน้าสั่นด้วยความหวาดกลัวทันที “ข้าก็ถูกบีบคั้นไม่มีทางเลี่ยงเช่นกัน เพราะชาวเผ่าของข้าทั้งหมดอยู่ในกำมือของพระองค์ท่าน จำเป็นต้องร่วมมือกับฝ่าบาท...แต่ว่าท่านอ๋อง ในใจของข้านั้นท่านคือนายเหนือหัวของข้าเสมอ!”

เป็นเขาดังคาด!

แม้ว่าจะคาดเดาคำตอบไว้อยู่แล้ว แต่ซูจิ่งสิงก็ยังรู้สึกเจ็บปวด อย่างไรเสียก็ถูกพี่น้องทรยศ จะไม่รู้สึกเศร้าเสียใจได้อย่างไร

“ในเมื่อกระทำการทรยศ ก็สมควรฆ่าเจ้าแล้ว”

ชิวหมิงจื้อไม่คิดว่าซูจิ่งสิงจะฆ่าเขาจริงๆ เมื่อก่อนซูจิ่งสิงให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ฉันพี่น้องมาก อะไรที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป?

เขาไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่วินาทีที่เขาเลือกที่จะทรยศ ก็ไม่ใช่พี่น้องกับซูจิ่งสิงอีกต่อไป

“ท่านอ๋อง ข้ามีเรื่องจะบอกท่าน!”