บทที่ 151

“โอ๊ย!” มู่หรงอวี้ร้องลั่น ล้มลงกับพื้นแรงๆ

องครักษ์รีบล้อมรอบกายเขา ดึงดาบออกมาปกป้อง

“ท่านอ๋อง ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”

“เอ้าเห็นอ้าไม่เป็นไรกระนั้นรึ? (เจ้าเห็นข้าไม่เป็นไรกระนั้นรึ?)” มู่หรงอวี้พ่นลมหายใจอย่างอารมณ์ไม่ดีเฮือกหนึ่ง ทราย จู่ๆ ก็พบว่าคายฟันหน้าออกมาพร้อมทราย

เขาโมโหเลือดขึ้นหน้า “ฟันข้าร่วงแล้ว”

กู้หว่านเยว่ที่อยู่ไม่ไกลมองเห็นภาพนี้ เหตุใดคุ้นตานักเล่า?

จู่ๆ หางตาก็มองเห็นฟันหน้าของมู่หรงอวี้ นี่ถึงมีท่าทีตอบสนอง หัวเราะออกมาอย่างสุดระงับ

ความเข้าใจกันบัดซบนี้ทำให้นางขำแทบตายแล้ว

ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของมู่หรงอวี้ ทันใดนั้นเขาโมโหจนหน้าเขียว อับอายขายหน้า อับอายขายหน้าเหลือเกิน!

“กู้หว่านเยว่ ซูจิ่งสิง ข้าจะต้องฆ่าพวกเจ้าให้ตาย!”

“ท่านอ๋อง หนีเร็ว” องครักษ์ประคองเขาขึ้นมา วิ่งไปทางซุนอู่ทางฝั่งนี้แล้ว

ส่วนซุนอู่เผชิญหน้ากับคำสั่งของหวายหนานอ๋อง ย่อมไม่สามารถรับชมอยู่วงนอก รีบออกคำสั่งนักการให้ขึ้นไปต่อสู้กับพวกโจรทะเลทราย

“เอาธนูให้ข้า”

ซูจิ่งสิงง้างธนู จงใจเล็งไปที่มู่หรงอวี้ ปล่อยลูกธนูเสียงดังสวบ มู่หรงอวี้ตกใจจนเกือบฉี่ราด โชคดีลูกธนูปักลงบนโจรทะเลทรายที่อยู่ข้างหลังเขา

“ซูจิ่งสิง เจ้าตั้งใจ!”

ซูจิ่งสิงมองเขาเย็นๆ แวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นยิ้มเยาะหยัน เล็งโจรคนต่อไป

กู้หว่านเยว่เองก็เข้าร่วมการต่อสู้ด้วย กอปรกับซูจิ่งสิงยิงหนึ่งดอกร่วงหนึ่งคน โจรทะเลทรายถูกจัดการอย่างว่องไว

กู้หว่านเยว่หยิบกริชเปื้อนเลือดกลับมา ฟู่เยียนหรานมองนางอย่างรังเกียจแวบหนึ่ง พูดอย่างปากเสียว่า

“โหดร้ายจริงๆ หญิงคนหนึ่ง ฆ่าคนไม่กะพริบตา”

“โจรทะเลทรายเหล่านี้โจมตีคาราวานพ่อค้าและคนผ่านทาง เข่นฆ่าปล้นสะดมไม่มีเรื่องชั่วใดไม่ทำ หรือไม่สมควรฆ่า?”

ซุนอู่พูดเสียงเย็น

นับตั้งแต่กู้หว่านเยว่ช่วยซ่งเสวี่ย เขาก็ดูแลกู้หว่านเยว่เป็นพิเศษ