บทที่ 152

มองเห็นชุดหรูหราของมู่หรงอวี้ ฟู่เยียนหรานคิดทะเยอทะยานขึ้นมาในใจ

หากนางกลายเป็นพระชายาหวายหนาน ต้องการฆ่ากู้หว่านเยว่คนหนึ่งให้ตายยังมิใช่เรื่องง่ายอีกหรือ?

ดังนั้น รอจนกระทั่งถึงยามกู้หว่านเยว่พักผ่อน ก็มองเห็นฟู่เยียนหรานคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้งใจเดินเนิบนาบรอบกายมู่หรงอวี้

“ยอดเยี่ยมยิ่งนัก เนื้อเรื่องของต้นฉบับทรงพลังดังคาด”

“เจ้าบ่นอันใด?” ซูจิ่งสิงมองนางอย่างแปลกใจ

“ไม่มีอันใด ข้ากำลังพูดว่าตอนนี้มู่หรงอวี้ต้องโมโหแย่แล้วเป็นแน่ พวกเรากลายเป็นผู้มีพระคุณของเขาไปเสียแล้ว”

เมื่อครู่ทุกคนล้วนมองเห็นแล้ว เป็นพวกเขาสามีภรรยาร่วมมือกับนักการฆ่าโจรทะเลทราย

หากมู่หรงอวี้ไม่อยากกลายเป็นตัวตลก ก็ไม่กล้าหาเรื่องพวกเขาอย่างเปิดเผยแล้ว

มู่หรงอวี้กำลังพูดกับองครักษ์ “แน่ใจว่าสืบดีแล้ว สิ่งของในคฤหาสน์หลวงมิได้อยู่บนลาเทียมเกวียน?!”

“บนลาเทียมเกวียนมีเพียงเสบียงอาหารและเสื้อผ้า อย่างอื่นก็ไม่มีแล้วขอรับ” มิหนำซ้ำลาเทียมเกวียนเล็กๆ คันนั้น มิอาจบรรทุกของมากเพียงนั้นได้

องครักษ์ครุ่นคิดพลางเอ่ย “หรือว่ามิใช่ซูจิ่งสิง?”

“เจ้าโง่!”

มู่หรงอวี้ด่าอย่างไม่สบอารมณ์หนึ่งประโยค

“ไม่ใช่ซูจิ่งสิงแล้วยังสามารถเป็นใครได้อีก เขาต้องมีคนรับช่วงต่อ ส่งคนไปย้ายสิ่งของภายในคฤหาสน์หลวงเป็นแน่

แต่ไม่มีหลักฐาน เขาเองก็เพิ่งช่วยชีวิตข้า ข้าไม่สามารถลงมือกับเขาอย่างเปิดเผยได้”

องครักษ์ครุ่นคิดภายในใจ หากท่านอ๋องท่านต้องการลงมือ พวกเราสองสามคนก็มิใช่คู่ต่อสู้ของเจิ้นเป่ยอ๋องหรอกนะ

มองบุรุษรูปงามยืนเคียงข้างกู้หว่านเยว่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล มู่หรงอวี้รู้สึกเสียใจภายหลังเหลือหลาย มิได้กำจัดตั้งแต่ตอนเขายังป่วย

บัดนี้ขาสองข้างของเขาฟื้นฟูกลับมาแล้ว ต้องการฆ่าเขา ยากเสียยิ่งกว่ายาก

“ท่านอ๋อง ดื่มน้ำก่อนเถอะ”

จู่ๆ ฟู่เยียนหรานก็ถือน้ำเข้ามาหนึ่งกา ภายในมีน้ำครึ่งถุง เป็นนางใช้กำไลทองไปแลกกับนักการ

มู่หรงอวี้ผินมองนางอย่างไม่สบอารมณ์ กระนั้นก็กระหายน้ำจนรู้สึกทรมาน รับถุงน้ำมาแล้ว

เขาที่มิได้ดื่มน้ำตลอดทั้งวัน ทันใดนั้นรู้สึกสบายตัว มอบสีหน้าดีขึ้นบ้างแล้วให้ฟู่เยียนหราน