บทที่ 153

กู้หว่านเยว่ไม่สนใจการกระทำเล็กๆ ของฟู่เยียนหราน หมุนตัวไปที่ศพของโจรทะเลทรายเพื่อริบเงินทองของมีค่าให้เกลี้ยง

ซุนอู่เดินผ่านมา มุมปากกระตุกริก ทำเป็นมองไม่เห็น

ริบของเรียบร้อยหมดจดแล้วหรือไม่ เขายังเอ่ยเตือนกู้หว่านเยว่อย่างหวังดีอีกด้วย

“พี่ใหญ่ซุน ท่านและพี่หญิงซ่งมีความสัมพันธ์เช่นไรกันแน่?”

กู้หว่านเยว่สืบถาม

“ฮูหยินน้อยเป็นผู้สูงศักดิ์ ไฉนเลยจะมีความสัมพันธ์กับข้าได้”

ซุนอู่ยิ้มขมปร่ามองไปข้างหน้า ภาพที่เคยเกิดขึ้นในอดีตปรากฏขึ้นในสมอง เขาเป็นเพียงคนที่ประคับประคองดูแลกันกับท่านย่าคนหนึ่ง ลูกกำพร้าที่ถูกคนรังแก หญิงคนนั้นช่วยเขาไว้ มอบหนทางรอดชีวิตให้แก่เขาสายหนึ่ง...

หากเขามียาสูบอยู่ในมือ ก็คือท่านอาอกหักดีๆ นี่เอง

มองเห็นซุนอู่หันหน้ามา พูดอย่างไม่สบอารมณ์

“ยิ่งไปกว่านั้นถ้อยคำนี้ใจร้ายยิ่งนัก ก่อนช่วยคนไว้ หรือข้าเหล่าซุนทำไม่ดีต่อพวกเจ้า?”

“ดีๆ พี่ใหญ่ซุนย่อมดีมาก”

กู้หว่านเยว่ชอบพูดล้อเล่นกับคนคุ้นเคย เห็นว่ากู้หว่านเยว่ริบของหมดแล้ว ซุนอู่เรียกทุกคนออกเดินทางต่อ

มู่หรงอวี้ใช้ลาเทียมเกวียนของนักการ คราวนี้นักการทำได้เพียงเดินกับนักโทษแล้ว

แสงแดดร้อนระอุ ขาดแหล่งน้ำ ทุกคนเดินทางลำบากเป็นพิเศษ

ส่วนฟู่เยียนหรานคล้ายผีเสื้อตัวหนึ่ง บินวนรอบกายพวกเขาอยู่ตลอด

กู้หว่านเยว่ปรายตามองนางแวบหนึ่ง พูดนิ่งๆ “หญิงคนนี้คิดจะทำอันใดอีกเล่า?”

“อย่างไรเสียก็ไม่มีเจตนาดี อยู่ห่างนางมากหน่อย” ใบหน้าซูจิ่งสิงเฉยชา

เขาปฏิบัติต่อสตรีอย่างเรียบง่ายค่อนไปทางหยาบกระด้าง ไม่ชอบก็อยู่ห่าง มีเพียงกู้หว่านเยว่ เขาไม่รู้สึกต่อต้านยามชิดใกล้

“คุณชายซู หว่านเยว่ ข้ารู้พวกเจ้าเข้าใจข้าผิดอย่างลึกซึ้ง ข้าจะพยายามทำให้พวกเจ้าเปลี่ยนความคิดที่มีต่อข้าให้ได้”

ฟู่เยียนหรานร้องไห้ดุจดอกสาลี่ต้องหยาดพิรุณ จู่ๆ ก็ตัดสินใจ เดินไปที่ด้านหลังช่วยพวกเขาเข็นลาเทียมเกวียน

กู้หว่านเยว่ไม่ปฏิเสธ มีแรงงานให้ใช้โดยเสียเปล่าย่อมต้องใช้ “จับตาดูนางไว้ อย่าให้นางสร้างความเดือดร้อน”