บทที่ 154

กู้หว่านเยว่กลับดึงซูจิ่นเอ๋อร์มาที่ฝั่งหนึ่งพลางสั่งสอน

“ภายภาคหน้าคนอื่นมอบของให้ จะกินส่งเดชไม่ได้”

“ใช่แล้ว” ซูจื่อชิงเองก็ร้อนใจตาม “ฟู่เยียนหรานอำมหิตมาก หากนางวางยาในน้ำ ทำให้เจ้าถูกพิษตายจะทำเยี่ยงไร”

ซูจิ่นเอ๋อร์ตกใจหน้าเผือดซีด พูดเนิบๆ “ข้ามิได้คิดมากเพียงนั้น”

ยิ่งไปกว่านั้นนางเห็นฟู่เยียนหรานช่วยงานพวกเขาอยู่ตลอด ยังคิดว่านางเปลี่ยนไปแล้ว

“บัดนี้พวกเราเป็นนักโทษถูกเนรเทศ หากเจ้ายังเป็นเหมือนในอดีต ไม่ระแวดระวังให้ดี ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกคนทำร้ายจนตาย”

แววตาซูจิ่งสิงเยียบเย็นปานน้ำค้างแข็ง

สุ้มเสียงดุดันทำให้ซูจิ่นเอ๋อร์ตกใจจนตัวสั่น ใกล้ร้องไห้ออกมาแล้ว “พี่ใหญ่พี่สะใภ้ พี่รอง ขออภัย ข้าเข้าใจแล้ว”

คนเหล่านั้นส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “ดีที่สุดคือเจ้าเข้าใจอย่างแท้จริง”

ซูจิ่นเอ๋อร์รู้ตัวว่าทำผิดไปแล้ว ก้มหน้าก้มตา ไม่พูดกับฟู่เยียนหรานแม้ประโยคเดียวอีก

ฟู่เยียนหรานทำได้เพียงกลับไปอยู่ข้างกายมู่หรงอวี้

“นางดื่มลงไปแล้วกระนั้น?”

ฟู่เยียนหรานปรายตามองฮูหยินผู้เฒ่าซูที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลแวบหนึ่ง คิดว่าตนเองไม่สามารถเข้าใกล้ซูจิ่นเอ๋อร์ได้อีกแล้ว พูดอย่างฝืนๆ

“ดื่ม ดื่มแล้ว แต่ นางคล้ายไม่เป็นไร”

“ฮึๆ ไม่รีบ ตกดึกก็เห็นผลแล้ว”

รอยยิ้มมู่หรงอวี้แปลกมาก เห็นฟู่เยียนหรานทำงานสำเร็จ เชยคางนางขึ้น

“เจ้าเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง หน้าตาเองก็ใช้ได้ ภายภาคหน้าอยู่ปรนนิบัติข้างกายข้าเถอะ”

ความดีใจอย่างบ้าคลั่งสะท้อนภายในสายตาของฟู่เยียนหราน แต่ยังกังวลอยู่บ้าง

“นายท่าน ตกลงของในขวดกระเบื้องเคลือบมีผลเยี่ยงไรกันแน่?”

“ถามมากเพียงนี้ไปไย ข้าไม่ชอบหญิงปากมาก”