บทที่ 155

“ท่านเป็นคนดี?”

ผู้หญิงและเด็กภายในคุกสายตาเลื่อนลอย หลังมั่นใจว่ากู้หว่านเยว่มิใช่พวกเดียวกับโจรทะเลทรายจริง แววตาของแต่ละคนสะท้อนความหวัง ดีใจอย่างบ้าคลั่ง

“วีรสตรี ขอร้องท่านช่วยพวกเราด้วย!”

“วางใจ ข้าก็มาเพื่อช่วยพวกเจ้านี่ล่ะ”

จมูกกู้หว่านเยว่ปวดแสบอยู่บ้าง ผู้หญิงเด็กเหล่านี้แต่ละคนไม่เพียงผอมเหลือแต่กระดูก บนตัวยังมีรอยแส้และรอยไม้ เห็นได้ชัดว่าถูกทารุณ

กู้หว่านเยว่หยิบกุญแจบนตัวโจรทะเลทราย เปิดประตูคุก หลังประตูคุกเปิดออกแล้ว ทุกคนก็รีบออกไปอย่างสุดกำลัง

“วีรสตรี ท่านเป็นคนดีโดยแท้”

“ท่านใจดีเพียงนี้จะต้องอายุยืนร้อยปีเป็นแน่”

“สามปีแล้ว ข้าถูกขังอยู่ที่นี่สามปี ในที่สุดก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว ฮือๆ...”

เสียงซาบซึ้งปนเสียงสะอื้น ผู้หญิงและเด็กทั้งหมดล้วนหนีออกไปอย่างว่องไว

“เหตุใดเจ้าไม่ไป?”

กู้หว่านเยว่หันหน้า พบว่ายังมีหญิงคนหนึ่งหดตัวในมุมหนึ่ง

แตกต่างจากผู้หญิงและเด็กคนอื่นอยู่บ้าง ทั่วทั้งตัวนางล้วนเต็มไปด้วยอุจจาระ น้ำฉี่ สติคล้ายไม่ดีเท่าใดนัก

แต่เสื้อผ้าบนตัวนางยังเรียบร้อยดี มือเองก็ไม่มีรอยแผล น่าจะยังไม่ถูกโจรทะเลทรายทรมาน

หญิงสาวเผยดวงตากลมโตเปี่ยมความกลัว

กู้หว่านเยว่ใจอ่อนหลายส่วน กระซิบบอก “ไม่ต้องกลัว โจรทะเลทรายถูกข้าฆ่าไปหมดแล้ว”

“วีรสตรี ขอบคุณท่านมาก”

หญิงสาวมองกู้หว่านเยว่อย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง คล้ายจดจำรูปโฉมของนางไว้ภายในใจ จากนั้นรีบหนีไป

ส่วนกู้หว่านเยว่มั่นใจว่าภายในคุกไม่มีคนแล้ว โยนระเบิดหนึ่งลูก ทำลายค่ายโจรทะเลทรายโหดร้ายแห่งนี้

ค่ำคืนนี้เย็นอยู่บ้าง นางรีบกลับไปค่ายนักโทษถูกเนรเทศ กลับพบว่าภายในค่ายกำลังวุ่นวาย

“เจ้ากลับมาแล้ว เหตุใดไปถ่ายเบานานเพียงนี้?”

ซูจิ่งสิงดึงกู้หว่านเยว่มาที่ข้างกายตนเงียบๆ

สายตาอ่านออกทั้งหมดนั้นทำให้กู้หว่านเยว่เก้อกระดากอยู่บ้าง แต่นางมิได้ลอบออกไปเก็บกวาดเป็นครั้งแรก จึงกลับมาสงบลงอย่างว่องไว