บทที่ 156

“นางโง่ เจ้าสมควรมองนางดื่มลงไปเอง!”

ขมับมู่หรงอวี้เต้นตุบๆ หากมิใช่เพราะเขาไม่ตีผู้หญิง ขาต้องเตะออกไปแล้วเป็นแน่

“ท่านอ๋อง...”

“ไสหัวไป ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า”

หันหน้า เผชิญหน้ากับใบหน้าหลงใหลของฮูหยินผู้เฒ่าซู

“ท่านอ๋อง ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถอะ”

“โอ๊ย!” ความรังเกียจของมู่หรงอวี้พลุ่งพล่านขึ้นมาแล้ว ทันใดนั้นพ่นโลหิตออกมาหนึ่งคำ ล้มลงกับพื้นไม่ลุกขึ้นอีก

“ท่านอ๋อง ท่านอย่าทำให้ข้าตกใจเลย!”

ฟู่เยียนหรานถลันขึ้นไปว่องไวปานเหินบิน ประคองกายมู่หรงอวี้ เห็นมู่หรงอวี้หลับตาสนิท นางรีบพูด

“แย่แล้ว ท่านอ๋องตายแล้ว!”

“ข้า ยังไม่ตาย!” มู่หรงวี้ยกมือขึ้น เหตุใดก่อนนี้เขาคิดว่าฟู่เยียนหรานฉลาดกันนะ?

ฟู่เยียนหรานถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ไม่ตายก็ดีแล้ว พวกเจ้ายังเหม่ออันใด รีบพาฮูหยินผู้เฒ่าไปทิ้งไกลๆ!”

องครักษ์รีบนำตัวฮูหยินผู้เฒ่าไปโยนคืนกลุ่มนักโทษถูกเนรเทศ ฮูหยินผู้เฒ่าถูกหนอนกู่คู่รักควบคุมไว้ สูญเสียสติปัญญา ปากยังร้องตะโกน “ท่านอ๋อง เอ็นดูข้าเถอะ!”

“ท่านแม่ นี่ท่านทำผิดศีลธรรมเกินไปแล้ว” ซูหัวหยางที่แต่ไหนแต่ไรมากตัญญูต่อมารดามิอาจอดกลั้นไหว หยิบท่อนไม้ใหญ่ตีฮูหยินผู้เฒ่าจนหมดสติไปแล้ว

“แม่สามีเสียสติไปแล้ว”

นางหลิวพูดอย่างหวาดกลัว “จะต้องเป็นหลี่ซือซือกลับมาสิงร่างของนางเป็นแน่”

หลี่ซือซือชมชอบยั่วยวนผู้ชายที่สุด ก็มีท่าทางเหมือนแม่สามีตอนนี้นี่ล่ะ”

ทุกคน “.....”

ถูกเสียงดังเอะอะโวยวายนี้รบกวน ทุกคนในค่ายล้วนนอนหลับไม่สนิท ทางฝั่งมู่หรงอวี้วุ่นวายยิ่งกว่ามาก

กู้หว่านเยว่เข้าใกล้สำรวจอาการของฮูหยินผู้เฒ่าเล็กน้อย เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นภายในใจ จากนั้นเดินกลับมา