บทที่ 162

“เสวี่ยเอ๋อร์กับหลานสาวข้ากลับมาแล้ว!”

เมื่อพูดเช่นนั้น ทั้งสองคนก็วางเรื่องมู่หรงอวี้เอาไว้ รีบเดินมาทักทายคนถึงรถม้า

ซ่งเสวี่ยสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนโดยมีแม่นมฉินช่วยประคอง เมื่อได้เห็นหน้าโจวเหล่าและฮูหยินผู้เฒ่าโจว นางก็ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ท่านพ่อ ท่านแม่”

“เด็กดี เด็กดี” ฮูหยินผู้เฒ่าโจวรับเด็กในอ้อมแขนของซ่งเสวี่ยมาอุ้ม รู้สึกสงสารอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นก็จับมือของซ่งเสวี่ย พูดด้วยตาสีแดงก่ำว่า “ได้ยินว่าเจ้าคลอดลูกในทะเลทราย รอดตายมาได้หวุดหวิด ข้าขอบคุณเจ้าแทนทั้งตระกูลโจว ที่มีรุ่นหลังไว้ให้เยี่ยนเอ๋อร์”

เมื่อพูดถึงโจวเยี่ยน ซ่งเสวี่ยก็ดูเศร้าเล็กน้อย

แต่นางก็รีบปลุกใจ ตอนนี้นางมีเหนี่ยวเหนี่ยวแล้ว จะต้องกลัวอะไรอีก?

“ใช่แล้ว ท่านพ่อท่านแม่ นี่คือแม่นางน้อยกู้ เป็นนางที่ทำคลอดให้ข้า ช่วยข้ากับลูกเอาไว้เจ้าค่ะ”

กู้หว่านเยว่ก้าวไปข้างหน้าอย่างสง่างาม รับความเอ็นดูจากโจวเหล่าและฮูหยินผู้เฒ่าโจว

ซ่งเสวี่ยไม่ต้องพูดอะไร ฮูหยินผู้เฒ่าโจวก็เสนอให้นางพักอาศัยอยู่ในบ้านก่อน รับรองนางอย่างดี ไม่มีท่าทางรังเกียจนางในฐานะนักโทษแต่อย่างใด

หลังจากได้พูดคุย กู้หว่านเยว่ค่อนข้างชอบครอบครัวนี้

ในเวลานี้ ซ่งเสวี่ยก็เหลือบมองหวายหนานอ๋องที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ฮูหยินผู้เฒ่าโจวอธิบายว่า “เสวี่ยเอ๋อร์ นี่คือหวายหนานอ๋อง”

“ที่แท้ก็เป็นหวายหนานอ๋องนี่เอง คารวะท่านอ๋องเจ้าค่ะ”

ดวงตาของซ่งเสวี่ยเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

มู่หรงอวี้หน้าม้านอยู่พักหนึ่ง เกือบจะสงสัยในชีวิต ถ้ารู้ตัวตนของซ่งเสวี่ย เขาคงจะไม่...

“พวกเจ้ารู้จักกัน?” โจวเหล่าเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ซ่งเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร แต่ซูจิ่นเอ๋อร์กลับพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “เมื่อครู่ตอนอยู่ที่ประตูเมือง หวายหนานอ๋องด่าฮูหยินน้อยโจวไปหลายคำ บอกว่านางเป็นสตรีโง่เขลา”

กู้หว่านเยว่เกือบได้หัวเราะตาย นางหนูซูจิ่นเอ๋อร์นี่ ชอบทำเรื่องใหญ่ตอนเกิดเรื่องวุ่นวายเสมอ