บทที่ 163

ฉากนี้ทำให้กู้หว่านเยว่ไม่ทันตั้งตัว ฮูหยินผู้เฒ่าโจวเป็นโรคหัวใจหรือ?

“ฮูหยิน?”

โจวเหล่าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เรียกฮูหยินผู้เฒ่าโจวไม่หยุด เมื่อเห็นว่าใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขาจึงรีบสั่งให้คนมาประคอง ย้ายนางไปที่สวนหลังบ้าน

“ตามหมอมา!”

ทุกคนในตระกูลโจวต่างตกตะลึง

มู่หรงอวี้แสดงรอยยิ้มอย่างชอบใจจากด้านหลัง “ดี ดียิ่ง ถึงตาเขาลงมือแล้ว”

“ลั่วยางมาหรือยัง?”

“หมอเซียนน้อยรออยู่ข้างนอกแล้วเจ้าค่ะ”

“เรียกนางเข้ามา ตามข้าไปหาฮูหยินผู้เฒ่าโจว”

มู่หรงอวี้รีบเดินไปในทิศทางที่โจวเหล่าจากไป

“ท่านอ๋อง รอข้าด้วยเจ้าค่ะ”

ฟู่เยียนหรานยกมือปิดแขน สุดแสนเสียใจ นางถูกสุนัขกัดทั้งยังไม่ได้ทำแผล ทำไมไม่มีใครสนใจนางเลย?

เดิมทีซ่งเสวี่ยกำลังจะพักผ่อน แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ย่อมไร้กะจิตกะใจจะนอน จึงรีบเดินไปที่สวนหลังบ้านพร้อมกับทุกคนอย่างรวดเร็ว

“น้องหญิงกู้ แม่สามีข้าล้มป่วยกะทันหัน ข้าต้องไปดูนางสักหน่อย ประเดี๋ยวจะให้แม่นมฉินพาเจ้าไปที่ห้องรับแขก ต้องขอโทษที่ต้อนรับบกพร่องด้วย”

ซูจิ่นเอ๋อร์พูดอย่างไม่ใส่ใจ “พี่สะใภ้ใหญ่ของข้าเป็นหมอเทวดา ให้นางลองดูสิเจ้าคะ”

“จิ่นเอ๋อร์!”

ซูจื่อสิงดึงนางออกไปโดยไม่พูดอะไร กระซิบด้วยเสียงต่ำว่า

“หากฮูหยินผู้เฒ่าเป็นโรคที่รักษาไม่หายจะเป็นอย่างไร? มีแต่จะสร้างปัญหาให้พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าเท่านั้นแล้ว”

โชคดีที่ซ่งเสวี่ยไม่ได้เอาคำพูดนางมาใส่ใจ เพราะไม่ว่าจะหาหมอชื่อดังมาสักกี่คน อาการเจ็บป่วยนี้ของแม่สามีก็ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงน้องหญิงกู้ที่อายุยังน้อยเลย

“ไม่เป็นไร สาวน้อยนางเจตนาดี”

นางยกกระโปรงขึ้นแล้วจากไป

“ขอโทษพี่สะใภ้ใหญ่ด้วย ข้าพูดผิดอีกแล้ว” ซูจิ่นเอ๋อร์หน้าแดง ก้มศีรษะลงต่ำ

นางเพียงเห็นว่าพี่สะใภ้ใหญ่มีทักษะการแพทย์เป็นเลิศ จึงอดไม่ได้จะโอ้อวด