บทที่ 167

“พิษ?”

ทันทีที่พูดจบ การแสดงออกของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โจวเหล่าที่ขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนใจร้ายถึงขนาดวางยาพิษภรรยาของเขา

“ไม่มีทางเป็นพิษแน่”

ลั่วยางพูดอย่างรวดเร็ว

“ถ้ามันเป็นพิษ เข็มเงินจะตรวจไม่พบได้อย่างไร?”

กู้หว่านเยว่กล่าวประชดเบาๆ ว่า “บนโลกใบนี้มีพิษมากมายที่เข็มเงินตรวจไม่พบ ท่านหมอลั่วน่าจะรู้ดีกว่าข้ากระมัง?”

หน้าของลั่วยางเห่อร้อน พิษที่นางให้มู่หรงอวี้ไปทำร้ายซูจิ่งสิง เข็มเงินก็ไม่อาจตรวจพบเช่นกัน

กู้หว่านเยว่พบมันแล้วจริงๆ

แต่นางก็ยังคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ “ถ้าเป็นพิษ ไม่มีทางที่ข้าจะตรวจไม่พบ”

กู้หว่านเยว่เสียอารมณ์ในทันที

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าว่ามันคืออะไร?”

“ข้า...” เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองที่เฉียบคมของกู้หว่านเยว่ ลั่วยางก็เริ่มอับอายมากขึ้นเรื่อยๆ “ข้าไม่รู้”

“ในเมื่อเจ้าบอกไม่ได้ ก็อย่าตั้งคำถามกับการวินิจฉัยของข้า”

กู้หว่านเยว่ไม่มีปัญหากับทักษะการแพทย์ของคนอื่น แต่กับลั่วยางที่หยิ่งผยอง นางดูถูกสุดใจ

“ก็ได้” ลั่วยางหายใจเข้าลึกๆ “ถ้าเจ้ามีความสามารถ เช่นนั้นก็บอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าโจวถูกพิษชนิดใด?”

นี่คือสิ่งที่โจวเหล่าและคนอื่นๆ กังวลเช่นกัน พวกเขาเงี่ยหูทันที

กู้หว่านเยว่เหลือบมองนางนิดๆ

“หมอหญิงลั่วเคยได้ยินเรื่องพิษแข็งกระด้างหรือไม่?”

พิษแข็งกระด้าง?

ลั่วยางรู้สึกว่าชื่อนี้ค่อนข้างคุ้นเคย พึมพำว่า “มันจะเป็นพิษแข็งกระด้างไปได้อย่างไร?”

กู้หว่านเยว่คิดกับตัวเอง ลั่วยางคนนี้ช่างไม่ตั้งใจเรียนเอาเสียเลย พิษแข็งกระด้างถูกบันทึกไว้ในหนังสือแพทย์สามัญของต้าฉีด้วยซ้ำ แต่นางกลับไม่รู้เสียนี่

เช่นนั้น นางก็จะบอกนางเอง

“พิษแข็งกระด้างมีต้นกำเนิดมาจากสู่จง[footnoteRef:1] เป็นพิษที่ออกฤทธิ์ช้ามาก พิษจะไหลจากเลือด ค่อยๆ เข้าไปใกล้หัวใจจากส่วนปลายของแขนขา [1: ชื่อแคว้นโบราณที่ถูกแคว้นฉินทำลาย มีพื้นที่เป็นตอนกลางของมณฑลเสฉวนในปัจจุบัน ด้วยเหตุนี้ สูจง จึงถูกเรียกว่า “เสฉวน”]