บทที่ 168

“หว่านเยว่ ข้าไปกับเจ้า” ซูจิ่งสิงพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

การเดินทางครั้งนี้อันตราย และมู่หรงอวี้จะต้องสร้างปัญหาแน่ๆ เขากังวลเกินกว่าจะปล่อยให้กู้หว่านเยว่ไปคนเดียว

“แต่ท่านและข้าต่างก็เป็นนักโทษ…”

“ข้าจะไปคุยให้” ซ่งเสวี่ยพูด “ล่าช้าไปสักสองสามวัน ข้าคิดว่าเหล่านักการน่าจะเข้าใจได้”

เมื่อซ่งเสวี่ยออกหน้า ซุนอู่ย่อมไม่มีปัญหา

ไร้สิ่งเรื่องต้องกังวลใจ กู้หว่านเยว่ออกเดินทางทันที เพื่อปกป้องพวกเขา โจวเหล่าจึงมอบกลุ่มองครักษ์มากฝีมือกลุ่มเล็กๆ ให้พวกเขา

“สวะ!”

เมื่อไม่มีใครอยู่รอบๆ มู่หรงอวี้ก็ตบหน้าลั่วยางอย่างแรง

“ข้าเชื่อใจเจ้าขนาดนั้น แต่สุดท้ายแล้ว เจ้าก็สู้หญิงแพศยาอย่างกู้หว่านเยว่ไม่ได้”

หากกู้หว่านเยว่เอาเมล็ดโพธิ์กลับมาได้และรักษาฮูหยินผู้เฒ่าโจวได้แล้ว โจวเหล่าจะต้องอยู่ข้างซูจิ่งสิงแน่นอน

“ใช่แล้ว หมอหญิงลั่ว ท่านไร้ประโยชน์เกินไปแล้ว นี่ไม่ใช่ว่าทำลายแผนการของท่านอ๋องหรอกหรือ?”

ฟู่เยียนหรานยินดีบนคราวเคราะห์ของผู้อื่น

ถ้าไม่ใช่เพราะนางเป็นคนของมู่หรงอวี้ นางคงหัวเราะเยาะให้ฟันร่วง

ลั่วยางคนนี้ดูเย็นชาวางท่า ไม่ชอบหน้ายิ่งนัก

ลั่วยางก้มศีรษะลงด้วยความหงุดหงิด จู่ๆ ก็กำหมัดแน่นแล้วพูดว่า

“ท่านอ๋อง เรื่องนี้ยังมีความหวังอยู่

ข้ามั่นใจว่าข้าจะได้เมล็ดโพธิ์มาก่อนเจ้าค่ะ”

“จริงหรือ?” สีหน้าของมู่หรงอวี้เปลี่ยนไป

“อืม”

ลั่วยางพยักหน้าอย่างรวดเร็ว สีหน้าดูมั่นใจมาก

“ได้ เช่นนั้นข้าจะเชื่อใจเจ้าอีกครั้ง”

มู่หรงอวี้ลูบหน้าลั่วยางด้วยปลายนิ้วแล้วพูดเบาๆ

“ลั่วยาง อย่าโทษที่เมื่อครู่นี้ข้าโหดร้ายเลย ข้ารักเจ้าสุดหัวใจ ย่อมต้องตำหนิเจ้าแรงเป็นธรรมดา

“เจ้าค่ะ” ลั่วยางก้มศีรษะลง ขนตาสั่นไหว แล้วพูดว่า “ข้าพันแผลให้ท่านอ๋องก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”