บทที่ 177

กล่าวกันว่ายอดคนลิโป้ ยอดม้าเซ็กเธาว์

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้หว่านเยว่ได้เห็นม้าที่สง่างามและน่าเกรงขามเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง

“ม้าตัวนี้คงมีราคาแพงมากสินะ”

ท่านเจ้ากรมยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ฮูหยินซูเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฮุ่ยซิน ก็เท่ากับเป็นผู้มีพระคุณของข้า แค่ม้าเซ็กเธาว์สองตัวนี้ ฮูหยินโปรดรับไว้เถอะ”

กู้หว่านเยว่รีบร้อนที่จะเดินทาง จึงไม่เกรงใจอีกต่อไปและกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

“เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านเจ้ากรมแล้ว”

พูดจบ นางก็กระโดดขึ้นม้าอย่างคล่องแคล่ว

เหยาฮุ่ยซินรีบวิ่งตามไปสองก้าว “ฮูหยินซู เมื่อท่านตั้งรกรากแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายมาหาข้านะ วันหลังข้าจะไปหาท่าน”

“ได้”

กู้หว่านเยว่หันกลับไปมองคู่สามีภรรยาด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง จากนั้นก็ควบม้าออกไปกับซูจิ่งสิง

“ข้าไม่อยากจากฮูหยินซูเลย” เหยาฮุ่ยซินซบลงบนอกของท่านเจ้ากรม แล้วเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำ “ไม่รู้ว่าต่อไปจะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือไม่”

“จะมีแน่ ต้องมีแน่นอน ถ้าพวกเขาไม่กลับมา ข้าก็จะพาเจ้าไปหาพวกเขาที่เจดีย์หนิงกู่ ดีหรือไม่?”

“จริงหรือ?”

“ข้าเคยหลอกเจ้าเมื่อไหร่กัน”

ท่านเจ้ากรมบีบจมูกของเหยาฮุ่ยซินเบาๆ นางจึงหยุดร้องไห้และยิ้มออกมาทันที “เช่นนั้นก็ถือว่าตกลงกันแล้ว ต่อไปพวกเราจะไปหาพวกเขาที่เจดีย์หนิงกู่!”

ต้องบอกว่าความเร็วของม้าเซ็กเธาว์นั้นรวดเร็วมากจริง ๆ ในเวลาไม่นาน ซูจิ่งสิงและกู้หว่านเยว่ก็มาถึงหน้าประตูจวนหลงฉวนแล้ว

ไม่ไกลนัก เหล่าองครักษ์ของโจวเหล่ากำลังรอพวกเขาอยู่

องครักษ์ที่ได้รับข่าวก็เดินเข้ามาถามว่า “ฮูหยินซู ไม่ใช่ว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้หรอกหรือ เหตุใดวันนี้ถึงไปแล้วล่ะ?”

กู้หว่านเยว่พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “สถานการณ์เปลี่ยนแปลง พวกเราออกเดินทางล่วงหน้าหนึ่งวัน ระหว่างทางทุกคนต้องตั้งสติให้ดี ระมัดระวังหน่อย”

องครักษ์สี่คนนี้เป็นองครักษ์ยอดฝีมือที่อยู่ข้างกายโจวเหล่า

เมื่อได้ยินดังนั้น ก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล อาจจะมีอันตรายรออยู่ข้างหน้า จึงรีบตั้งสติอย่างเต็มที่

คิดไม่ถึงเลยว่าเพิ่งจะออกจากจวนหลงฉวนได้ไม่นาน ก็มีกลุ่มนักฆ่าโผล่ออกมาจริง ๆ