บทที่ 178

องครักษ์เงากระอักเลือดออกมา จากนั้นแสยะยิ้ม

“อยากจะง้างปากข้า ไม่มีทาง!”

ดวงตาของซูจิ่งสิงฉายแววเยือกเย็น แม้แต่กู้หว่านเยว่ก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้นก็ตะโกนเสียงดัง

“อะไรนะ เจ้าพูดอีกครั้งสิ มู่หรงอวี้สั่งให้เจ้ามาฆ่าพวกเรางั้นหรือ?”

“เจ้าพูดจาเหลวไหล ข้าไม่ได้พูด!” องครักษ์เงารู้สึกมึนงง เหตุใดผู้หญิงคนนี้ถึงไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้!

แต่แล้วกู้หว่านเยว่ก็พูดเสียงดังอีกว่า “สวรรค์ ที่แท้ก็เป็นมู่หรงอวี้จริงๆ พวกเราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเขา เหตุใดเขาถึงส่งพวกเจ้ามาตามฆ่าเรา?”

องครักษ์เงาร้อนใจแล้ว “ข้าไม่ได้พูด!”

กู้หว่านเยว่ตะโกนขึ้นอีกครั้ง จงใจหันไปพูดกับองครักษ์

“อะไรนะ เจ้าบอกว่ามู่หรงอวี้ไม่อยากให้เรานำเมล็ดโพธิ์กลับไป ไม่อยากให้ช่วยชีวิตฮูหยินผู้เฒ่าโจว ถึงได้ส่งพวกเจ้ามาฆ่างั้นหรือ?”

นางพูดเสียงดังเช่นนี้ แน่นอนว่าองครักษ์ล้วนได้ยิน

ทุกคนต่างรู้สึกโกรธแค้นขึ้นมาทันที

“ข้าก็ว่าเหตุใดถึงถูกตามไล่ฆ่า หวายหนานอ๋องผู้นี้ช่างชั่วร้ายจริงๆ!”

“นั่นสิ ฮูหยินผู้เฒ่าของเราไปทำอะไรให้เขา เขาถึงได้อยากจะเอาชีวิตฮูหยินผู้เฒ่า!”

“ไม่ได้ พอกลับไปต้องบอกเรื่องนี้กับโจวเหล่า...”

กู้หว่านเยว่ได้ยินคำพูดของพวกเขา ก็แทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

“อั่ก!” องครักษ์เงาโกรธจนกระอักเลือดออกมา “ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ใช่ท่านอ๋อง เป็นนางที่พูดจาเหลวไหล...”

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเชื่อเขาเลย เขาก็โมโหจนแทบจะพ่นไฟออกมาแล้ว

“กู้หว่านเยว่ นางสารเลวนี่ ช่างต่ำช้านัก!” ไม่แปลกใจเลยที่นายท่านเกลียดนางขนาดนั้น

เขายังไม่ทันได้ด่าอะไรต่อ ซูจิ่งสิงที่อยู่ด้านหลังก็ลงมือสังหารเขาในทันที

เลือดสาดกระเซ็นออกมา กู้หว่านเยว่รีบถอยหลังไปสองก้าว