บทที่ 185

หลังสิ้นสุดเสียงร้องด้วยความตกใจของนางหลิว ทุกคนก็ทยอยกันหันกลับไปมอง

เวลานี้ทุกคนเห็นฮูหยินผู้เฒ่าซูนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น ก็พากันตื่นตระหนกไม่ได้ หรือว่านางจะสิ้นใจแล้ว?

“นี่ ตายแล้วจริง ๆ หรือ?”

นักการเดินเข้าไป จากนั้นก็ใช้แส้สะกิดสองครั้ง

โชคดีที่ฮูหยินผู้เฒ่าซูยังไม่ตาย เมื่อได้ยินนางส่งเสียงร้อง “ไอหยา” ออกมา ซูหัวหยางก็รีบเดินรุดหน้าเข้าไปทันที

“ท่านแม่ ท่านแม่ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

“เจ้าหวังให้ข้าตายหรือไร? ข้าหนาวจนจะแข็งตายอยู่แล้ว....” ฮูหยินผู้เฒ่าซูยกแขนที่สั่นระริกขึ้นมา จึงได้เห็นว่าแขนทั้งสองข้างของนางถูกแช่แข็งจนมีลักษณ์คล้ายกับเปลือกไม้ไปแล้ว

“ท่านแม่ ทุกคนก็หนาวกันทั้งนั้น ไม่มีเสื้อผ้ามากพอ ท่านอดทนหน่อยนะ....”

ทันใดนั้นซูหัวหยางก็นึกอะไรบางอย่างได้ จึงหันไปกล่าวกับนางจินและซูหรานหร่าน

“พวกเจ้าสองคนรีบถอดเสื้อผ้าออก เอามาให้ท่านแม่ของข้าใส่คลายความหนาว”

“ว่าอย่างไรนะ?” ซูหรานหร่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พวกเขาทุกคนสวมเสื้อผ้าทั้งหมดสามชั้น “ยกเสื้อตัวนอกให้ท่านย่า แล้วข้ากับท่านแม่จะทำอย่างไร?”

“เจ้ามันคนอกตัญญู ท่านย่าของเจ้าเลี้ยงดูเจ้าจนเติบใหญ่มาอย่างยากลำบาก บัดนี้นางอายุมากแล้ว หรือว่าพวกเจ้าไม่เต็มใจจะตอบแทนพระคุณของนาง?!”

ซูหัวหยางมีสีหน้าเคร่งขรึม นางจินกลัวว่าเขาจะโกรธ จึงรีบถอดเสื้อตัวนอกออกทันที

“หรานหร่าน อย่ายั่วโมโหบิดาของเจ้าสิ....”

“ข้าไม่ถอด!” ซูหรานหร่านหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป คาดไม่ถึงว่าซูหรานหร่านจะถูกซูหัวหรานตบหน้าจนล้มไปกองอยู่บนพื้น

ส่งผลให้มีเลือดไหลออกมาตามจมูกและปาก

“อ๊าก หรานหร่าน....”

นางจินตกใจรีบวิ่งเข้าไปกอดซูหรานหร่าน เวลานี้นางหลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวด

“เจ้าจะดื้อกับบิดาของเจ้าไปทำไม รีบถอดเสื้อตัวนอกออกเสีย....”

“คนที่ไม่เชื่อฟังบิดามารดาล้วนมีจุดจบเช่นนี้” ซูเช่อยังพยายามถอดเสื้อตัวนอกของซูหรานหร่านออก จากนั้นก็เดินมาคลุมตัวของฮูหยินผู้เฒ่าซู