บทที่ 186

“ระวัง!”

นักโทษคนอื่นพากันหลบหลีกด้วยความตกใจ ในช่วงเวลาที่หน้าสิ่วหน้าขวานนั้น กู้หว่านเยว่ได้ทำการหักเลี้ยวเพื่อหลบเลี่ยงรถม้าคันนั้น

ซูจิ่นเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังไม่ได้โชคดีนัก ถูกกระแทกจนล้มหน้าคว่ำไปกับพื้น

“ไอหยา!”

รถม้าได้พลิกคว่ำไปบนพื้น ก่อนจะมีชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมยาวคนนั้นกลิ้งตกลงมาจากรถม้า

หลังจากกลิ้งตกลงมากระแทกพื้นเขาก็เริ่มกอดแขนด้วยความเจ็บปวด จากนั้นก็ชี้หน้าด่าทอซูจิ่นเอ๋อร์

“ไม่มีตาหรือไร ถึงได้กล้าชนรถม้าของข้า เจ้ารนหาที่ตายแล้ว!”

ซูจิ่นเอ๋อร์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “เห็น ๆ อยู่ว่าเจ้าเป็นคนพุ่งเข้ามา เกี่ยวอะไรกับข้าเล่า ข้ายังไม่โทษเรื่องที่เข้าทำมือข้าบาดเจ็บเลยนะ”

“นังคนชั้นต่ำ บาดเจ็บแล้วอย่างไร? เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”

ชายหนุ่มชุดคลุมหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ท่าทางของเขาหยิ่งยโสมาก

“เขาคือคุณชายเล็กหมู่บ้านโซว่หวาง มีชื่อว่า กงซุนจ่างเย่” ซูจิ่งสิงกระซิบอยู่ข้างหูของกู้หว่านเยว่เบา ๆ

หมู่บ้านโซว่หวาง เป็นหมู่บ้านที่มีความหมายคล้องจองตามชื่อ ทุกคนในหมู่บ้านล้วนเชี่ยวชาญด้านการฝึกฝนสัตว์ร้าย ม้าหลวงและม้าศึกในราชสำนักต่างถูกจัดหาโดยฝีมือของคนในหมู่บ้านโซว่หวาง สวนสาธารณะหลวงและพื้นที่ล่าสัตว์ในราชสำนักก็มีคนในหมู่บ้านโซว่หวางเป็นคนเสนอให้เช่นกัน

มิแปลกใจว่าเหตุใดท่าทางของบุรุษผู้นี้ถึงได้หยิ่งยโสนัก ที่แท้ก็เป็นเจ้าเมืองผู้ซึ่งมีอำนาจที่เราไม่คุ้นเคยนี่เอง!

“เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่ากงซุนจ่างเย่คนนี้ตั้งใจจะพุ่งมาหาเรา?”

กู้หว่านเยว่มองออกอย่างชัดเจน คนขับม้าผู้นั้นตั้งใจพุ่งชนพวกเขา

ซูจิ่งสิงกล่าวเตือน “สกุลซุนกงและมู่หรงอวี้มีความเกี่ยวข้องกัน”

เยี่ยมไปเลย ดูท่าทางเรื่องนี้คงจะเกี่ยวข้องกับมู่หรงอวี้อย่างดิ้นไม่หลุด กู้หว่านเยว่กำหมัดแน่น กระทั่งเห็นซุนกงจ่างเย่ออกคำสั่งให้คนล้อมพวกเขาไว้

ซุนอู่จำสัญลักษณ์ของหมู่บ้านโซว่หวางที่อยู่บนรถม้าคันนั้นได้ จึงรีบเข้าไปกล่าวโน้มน้าว

“คุณชายกงซุน คนเหล่านี้คือนักโทษที่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ท่านอย่าได้เอาเรื่องพวกเขาเลยขอรับ”

“ไม่เอาเรื่องพวกเขา แล้วแขนที่บาดเจ็บของข้าล่ะจะทำอย่างไร?”