บทที่ 197

“น้อมรับคำสั่ง น้องหญิง”

ซูจิ่งสิงย่อมรู้ว่ากู้หว่านเยว่หมายถึงอะไร จึงเหาะทะยานล่องูเหลือมยักษ์มาถึงตรงหน้าปรมาจารย์แพทย์

ปรมาจารย์แพทย์กำลังเฝ้าดูอย่างสนอกสนใจ

เขารู้มานานแล้วว่ามีงูเหลือมยักษ์อายุร้อยปีอยู่ที่นี่ รอดูงูเหลือมยักษ์ฉีกพวกเขาทั้งสองเป็นสองท่อน แก้แค้นให้กับลั่วยางผู้เป็นศิษย์รักของเขา

เห็นกู้หว่านเยว่เดินเข้ามาถึงตรงหน้าในทันใด แถมยังเผยรอยยิ้มที่มีเจตนาร้ายให้เขาอีกด้วย

จากนั้น เลือดไก่ถุงหนึ่งก็ราดลงบนตัวเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“โอ๊ย ๆ ๆ นังหนูสารเลวช่างร้ายกาจนัก บังอาจเทเลือดไก่ใส่ตัวข้า!”

ปรมาจารย์แพทย์ตกตะลึง ก่อนจะดีดตัวขึ้น

งูเหลือมยักษ์ชอบกลิ่นคาวที่สุด เมื่อได้กลิ่นเลือดไก่ จะไม่คิดว่าเขาเป็นอาหารกลางวันได้อย่างไร?

เห็นงูเหลือมยักษ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่งตามคาด จากนั้นก็โยนกู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงทิ้งไป สะบัดหางยักษ์พุ่งตรงไปที่ปรมาจารย์แพทย์

“โอ๊ย ๆ ๆ ช่วยด้วย!”

ปรมาจารย์แพทย์ชูมือทั้งสองขึ้น สาวเท้าวิ่งหนีไป หนวดเคราผมเผ้าหงอกขาวสั่นระริกกลางอากาศ

“อ๊ะ ฮ่า ๆ ๆ”

กู้หว่านเยว่เห็นสภาพทุลักทุเลของปรมาจารย์แพทย์ ก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้

หลังจากหัวเราะได้สักพัก นางก็ตะโกนถามปรมาจารย์แพทย์เสียงดัง

“ปรมาจารย์แพทย์ ข้าไม่ได้มีความเคียดแค้นใด ๆ กับท่าน เหตุใดท่านต้องเป็นศัตรูกับข้าด้วย?”

ปรมาจารย์แพทย์หน้าแดงก่ำพยายามเถียงข้าง ๆ คู ๆ “เป็นศัตรูอะไรกัน ข้ากำลังเตือนเจ้าด้วยความหวังดี ว่ามีงูเหลือมยักษ์อายุร้อยปีอยู่ที่นี่”

กู้หว่านเยว่ไม่ยอมถูกเขาหว่านล้อมได้ง่าย ๆ “ถ้าไม่ใช่เพราะท่านวางพิษเย็นใส่ผู้คน ข้าก็คงไม่ต้องใช้เน่ยตันของงูเหลือมยักษ์ อีกอย่างงูเหลือมยักษ์ตัวนี้ยังดุร้ายเช่นนี้ ข้าว่าท่านอยากให้ข้าตายมากกว่า”

ปรมาจารย์แพทย์เริ่มกระวนกระวาย “โอ๊ย ๆ ๆ เจ้ายังมีหน้ามาถามข้าอีก เจ้าฆ่าลูกศิษย์ของข้า ข้าจะแก้แค้นให้นาง ปลิดชีวิตเจ้าซะ”

ปรมาจารย์แพทย์วิ่งสุดตัว กระดูกเก่าชราแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้ว

นังหนูสารเลวคนนี้โหดร้ายมาก ไม่น่าแปลกใจที่ยางเอ๋อร์ตายด้วยน้ำมือของนาง! บัดซบ!

กู้หว่านเยว่ที่อยู่ด้านหลังกลับตกตะลึง ลั่วยางตายด้วยน้ำมือของนางหรือ?