บทที่ 198

โอ๊ย น่าโมโหชะมัด! พวกเจ้าสองคนกำลังพลอดรักกันต่อหน้าคนแก่อย่างข้า!”

ปรมาจารย์แพทย์ที่อยู่ไม่ไกลร้องโอดครวญอย่างไม่สบอารมณ์ สางเคราหงอกขาวของตัวเองเจ็บปวดใจ

เคราหงอกขาวที่เขาได้ทะนุถนอมมานานแสนนาน สกปรกไปหมดจากการวิ่งหนี!

“ปรมาจารย์แพทย์ เรื่องพิษเย็น ข้าจะมาหาหารือกับท่านวันหลัง”

กู้หว่านเยว่ชั่งน้ำหนักเน่ยตันภายในมือ วางแผนที่จะกลับไปช่วยเหลือผู้คนที่โรงเตี๊ยมก่อน ค่อยมาคิดบัญชีกับปรมาจารย์แพทย์อีกครั้ง

ปรมาจารย์แพทย์ย่อมไม่ยอมปล่อยให้นางจากไปอยู่แล้ว

บัญชีแค้นของลั่วยางก็ยังไม่ชำระ เคราที่เขาพากเพียรบำรุงรักษามาก็สกปรกถึงเพียงนี้ มันทำให้เขาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

“คิดจะไปหรือ ไม่มีทาง”

ปรมาจารย์แพทย์รีบเดินมาถึงด้านหลังของทั้งสอง พลางหัวเราะคิกคัก “รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงยืนอยู่ข้างหลังคนอื่นเสมอ?

เพราะมันให้ความรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น สะดวกมากขึ้นในการวางยาพิษผู้คน”

ว่าแล้วเขาก็หายใจใส่กู้หว่านเยว่

ในลมหายใจนั้นมีผงแป้งผสมอยู่ด้วย

“ผงหอมดูดวิญญาณ!”

กู้หว่านเยว่กลั้นหายใจ ผงหอมดูดวิญญาณเป็นยาหลอนประสาท ปรมาจารย์แพทย์ผู้นี้เลวทรามจริง ๆ

ระหว่างทางที่มา นางได้กินยาถอนพิษไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นผงหอมดูดวิญญาณจึงใช้ไม่ได้กับพวกนาง

แต่เมื่อได้กลิ่นนั้น กู้หว่านเยว่ก็เปลี่ยนใจ นางสบตากับซูจิ่งสิง ทั้งสองแกล้งทำเป็นสลบไสลลงบนพื้นอย่างรู้ใจกัน

หลังจากนั้นไม่นาน กู้หว่านเยว่ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

“ปรมาจารย์แพทย์ ให้ข้าน้อยพาพวกเขากลับไปพบท่านอ๋อง”

นั่นไม่ใช่เสียงของหลู่ซื่อที่อยู่ข้างกายมู่หรงอวี้หรอกหรือ

ดี! กู้หว่านเยว่พอจะรู้คร่าว ๆ แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงอดกลั้นไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้หลู่ซื่อพาตัวเองขึ้นรถม้าไป

ปรมาจารย์แพทย์ที่อยู่อีกด้านหนึ่งยังรู้สึกปวดใจกับเคราสีขาวของตัวเอง ด่าทอไม่หยุด

รถม้าเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว ซูจิ่งสิงเกี่ยวฝ่ามือของนางไว้อย่างแผ่วเบา เพื่อยืนยันว่านางปลอดภัยหรือไม่