บทที่ 199

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเขาเด็ก ๆ เข่นฆ่าผู้คนมากมายเกินไป จนทำให้น้องหวงเพื่อนรักของเขาไม่พาเขาไปเที่ยวเล่น เขาจำต้องสาบานว่าจะไม่ฆ่าใครอีก ก็คงจะวางยาพิษกู้หว่านเยว่ตายไปนานแล้ว

“โอ๊ย ๆ ๆ ข้าต้องไปล้างหน้าโกนหนวดแล้ว”

ปรมาจารย์แพทย์นวยนาดจากไป

มู่หรงอวี้มองคนทั้งสองบนพื้นด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

“เอาพวกเขาลงมา เตรียมอุปกรณ์ทรมาน เดี๋ยวข้าจะมาทรมานพวกเขาด้วยตัวเอง!”

กู้หว่านเยว่และซูจิ่งสิงที่นอนอยู่บนพื้นหิมะถูกหามขึ้นมาอีกครั้ง

หลู่ซื่อพาพวกเขาเข้าไปในห้อง จับมัดมือมัดเท้า

เดิมทีควรจะตรวจสอบอีกครั้ง แต่หลู่ซื่อเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ลงกลอนประตูเสร็จก็ไปแล้ว

พร้อมกับที่ประตูปิดลง ซูจิ่งสิงก็ลืมตาขึ้น หลังหลุดจากเชือกมัดได้แล้ว ก็มองไปที่กู้หว่านเยว่เป็นอย่างแรก

“น้องหญิง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

จากนั้นก็ช่วยกู้หว่านเยว่คลายเชือก

“ข้าไม่เป็นอะไร”

กู้หว่านเยว่ขยับมือและเท้าครู่หนึ่ง นึกถึงสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา รู้สึกจุกอกพูดไม่ออก

“เจ้ามู่หรงอวี้สารเลว ข้าว่าแล้วว่าการตายของลั่วยางถูกโยนความผิดมาที่ข้าได้อย่างไร ที่แท้เขาก็อยู่เบื้องหลังนี่เอง”

ซูจิ่งสิงขมวดคิ้ว เมื่อวิเคราะห์จากสิ่งที่พวกเขาเพิ่งได้ยิน เป็นไปได้สูงมากที่ลั่วยางจะตายด้วยน้ำมือของมู่หรงอวี้

ส่วนมู่หรงอวี้ก็สาดโคลนใส่พวกเขา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องการจะล่อให้ปรมาจารย์แพทย์มาเป็นศัตรูกับพวกเขา อาศัยมือของปรมาจารย์แพทย์มาจัดการพวกเขา

เห็นได้ชัดว่า มู่หรงอวี้ทำสำเร็จแล้ว

ปรมาจารย์แพทย์เชื่อคำพูดของมู่หรงอวี้ไปแล้ว มองว่าพวกเขาเป็นคู่อริที่สังหารลูกศิษย์

“ถ้าลั่วยางตายแล้วจริง ๆ จะให้ปรมาจารย์แพทย์รู้ความจริงคงยาก” ซูจิ่งสิงเคาะโต๊ะ

กู้หว่านเยว่ย่อมรู้เหตุผลข้อนี้อยู่แล้ว พลางนวดขมับอย่างหงุดหงิด

ทันทีที่คิดได้ว่าทั้งหมดนี้มีต้นเหตุมาจากมู่หรงอวี้ ก็ตัดสินใจไปสั่งสอนบทเรียนมู่หรงอวี้สักตั้งก่อน

“ไป เราไปแก้แค้นมู่หรงอวี้แล้วค่อยว่ากันต่อ”