บทที่ 200

เมื่อมาถึงนอกเรือน เขาก็ผลักประตูเรือนออก เข้าไปด้วยสีหน้าระแวดระวัง ถือโอกาสลงกลอนประตูเสร็จสรรพ

“ตามเข้าไปดู”

ซูจิ่งสิงโอบเอวของกู้หว่านเยว่ พานางเหาะขึ้นไปบนหลังคา

ยกแผ่นกระเบื้องออกมองลงไปด้านล่าง ผลคือได้เห็นคนที่อยู่เหนือความคาดหมายของพวกเขา

“หมอหญิงลั่ว ยังไงท่านก็กินสักหน่อยเถอะ กว่าข้าจะช่วยท่านกลับมาได้ไม่ง่ายเลย ถ้าท่านอดข้าวตาย ข้าไม่ช่วยท่านเสียเปล่าหรอกหรือ?”

ใช่แล้ว ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือดก็คือลั่วยาง

ที่แท้นางยังไม่ตาย และได้รับการช่วยชีวิตโดยหลู่ซื่อ

ทว่า ในเวลานี้ลั่วยางก็ไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้ว

นางเคยมีรูปร่างบอบบาง คิ้วและดวงตาเผยความหยิ่งทะนง แต่ตอนนี้แก้มตอบลงจากความหิวโหย มองแวบแรกช่างน่าตกใจจริง ๆ

ลั่วยางจ้องมองเขา

“ท่านขังข้าไว้ที่นี่ ไม่ยอมปล่อยข้าออกไป ข้ายอมตายดีกว่ากินข้าว”

กู้หว่านเยว่ที่แอบดูอยู่เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีโซ่ตรวนเส้นหนึ่งที่ขาของลั่วยาง ทำให้การเคลื่อนไหวของนางในห้องถูกจำกัด

หลู่ซื่อคิดผู้นี้คิดจะทำอะไร เหตุใดถึงช่วยใครมาแล้วขังเอาไว้

หลู่ซื่อเองก็จนปัญญาเช่นกัน

“หมอหญิงลั่ว ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่ปล่อยท่านไป เพียงแต่ว่าถ้าท่านออกไปตอนนี้และท่านอ๋องเห็นเข้า หัวของข้าจะหลุดจากบ่า”

เมื่อพูดถึงมู่หรงอวี้ ลั่วยางก็เกิดความคิดฟุ้งซ่านขึ้นภายในใจ

“ท่านอ๋องไม่เคยเสียใจเลยหรือ?”

“เสียใจ?” หลู่ซื่อส่ายหัวด้วยความสัตย์จริง “ท่านอ๋องมีหญิงใหม่แล้ว แทบจะลืมไปแล้วว่าท่านคือใคร”

“...เลือดเย็นไร้มโนธรรม” ลั่วยางปิดหน้าร้องไห้ฟูมฟายอย่างทนไม่ไหว

เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ หลู่ซื่อก็รู้สึกเสียใจมาก นั่งลงข้าง ๆ อย่างกลัดกลุ้ม พลางถอนหายใจออกมา

“หมอหญิงลั่ว ท่านอย่าเสียใจไปเลย ถ้าท่านไม่รังเกียจ ข้าหลู่ซื่อยินดีดูแลท่าน เป็นวัวเป็นม้าให้ท่านรับใช้”

“ท่าน?”