บทที่ 201

เห็นทีการหยั่งเดาของพวกเขาถูกต้องแล้ว มู่หรงอวี้ต้องการฆ่าลั่วยาง โยนความผิดให้พวกเขา

“มู่หรงอวี้คนนี้ช่างโหดเหี้ยมโดยแท้”

กู้หว่านเยว่ทอดถอนใจเรียบร้อยแล้ว กลับคิดว่าสมเหตุสมผล แต่ไรมามู่หรงอวี้ล้วนไม่มีความรักต่อหญิงข้างกาย มีเพียงใช้ผลประโยชน์เท่านั้น

สำหรับหญิงที่ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้ ก็ล้วนฆ่าตายทั้งสิ้น

“ในเมื่อลั่วยางยังมีชีวิตอยู่ จะพานางกลับไปพบปรมาจารย์แพทย์ ชี้แจงให้ชัดเจนหรือไม่?”

ซูจิ่งสิงเอ่ยปากขอความเห็น

กู้หว่านเยว่ส่ายหน้า

ลั่วยางคนนี้เห็นได้ชัดว่าหลงใหลในความรัก หากอยู่หน้าปรมาจารย์แพทย์ ถูกมู่หรงอวี้ทำให้ลุ่มหลงแว้งกัดพวกเขา เช่นนั้นต่อให้มีสิบปากก็ล้างมลทินไม่ได้

“ให้คนจับตามองนางก่อนเถอะ สบโอกาสค่อยลงมือ อย่างไรเสียระยะนี้ปรมาจารย์แพทย์ก็สร้างปัญหาให้พวกเราไม่ได้”

ซูจิ่งสิงพยักหน้า เรียกฉู่เฟิงออกมา ให้เขาจับตามองลั่วยางอย่างใกล้ชิด

“ที่นี่อยู่นานไม่ได้ พวกเราเองก็ไม่ก่อนเถอะ”

กู้หว่านเยว่จูงซูจิ่งสิงออกไปนอกเรือน มองเห็นสองคนจับมือกัน ความตื่นเต้นก่อตัวขึ้นภายในใจซูจิ่งสิงระลอกหนึ่ง รีบเดินตามไปอย่างว่องไว

ได้ออกมาภายนอกอย่างยากลำบากเที่ยวหนึ่ง ทั้งสองตัดสินใจเดินเล่นที่ภายนอกสักพักค่อยกลับโรงเตี๊ยม

ที่แห่งนี้เป็นเมืองเล็กแถบชายแดนทางเหนือ ชื่อว่าเมืองชิงหนิว เมืองนี้อยู่ต่ำ ด้านบนยังมีทะเลสาบน้ำพุร้อนอีกสองแห่ง แม้หิมะยังตก แต่อุณหภูมิกลับไม่ต่ำเลยแม้แต่น้อย

“กินบะหมี่สักถ้วยก่อนเถอะ ออกมานานเพียงนี้ หิวอยู่บ้างจริงๆ”

กู้หว่นเยว่หาร้านบะหมี่แห่งหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจและนั่งลงไป สั่งบะหมี่เนื้อร้อนๆ สองชาม

ซูจิ่งสิงจ่ายเงิน นั่งลงข้างกายนาง เอ่ยปากเตือน

“รอกินบะหมี่อิ่มแล้ว พวกเราไปซื้อของที่ตลาดสักเล็กน้อย หิมะนี้ตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ของภายในโรงเตี๊ยมเกรงว่ายิ่งแพงขึ้นเรื่อย ๆ”

“ได้เลย ท่านพี่ตอนนี้ท่านรู้จักใส่ใจราคาของแล้ว”