บทที่ 202

“กลางวันแสกๆ พวกเจ้าคิดจะทำอันใด?”

กู้หว่านเยว่ถามเสียงเย็น

อันธพาลกอดขาร้องโอดครวญสองครั้ง หันหน้ามองเห็นใบหน้าโกรธขึ้งของกู้หว่านเยว่

“ข้าเป็นผู้มีอำนาจของเมืองชิงหนิว ยังไม่ต้องให้เจ้าเข้ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง คร้านจะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วใช่หรือไม่?”

พูดจบก็พาสองสามคนทางด้านหลังปรี่ถลาเข้ามา

“น้องหญิง ยกให้ข้า”

ซูจิ่งสิงขยับขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จับปกคอเสื้อของอันธพาลเอาไว้และเหวี่ยงหมัดใส่พวกเขา จากนั้นเตะจนลอยกระเด็นออกไป

“นับว่าเจ้าร้ายกาจ พวกเรารีบไป!”

พวกอันธพาลเห็นว่าสู้ซูจิ่งสิงไม่ได้ รีบวิ่งจากไปแล้ว

“ขอบคุณพวกท่านมาก” ฟู่ซานมาหยุดตรงหน้ากู้หว่านเยว่ ร้องไห้กล่าวขอบคุณ

กู้หว่านเยว่มองเขาและฟู่เยียนหรานแวบหนึ่ง ครุ่นคิดและมอบหมั่นโถวให้ฟู่ซานหนึ่งลูก จากนั้นคร้านจะพูดต่อ หมุนตัวเตรียมจากไป

“กู้หว่านเยว่ ล้วนเป็นเจ้าทำร้ายข้าจนกลายเป็นเช่นนี้”

ฟู่เยียนหรานมองกู้หว่านเยว่อย่างโหดเหี้ยมอำมหิต เปล่งเสียงออกมา

กู้หว่านเยว่พูดไม่ออก เมื่อครู่หากมิใช่เพราะเห็นฟู่ซานเด็กคนนี้น่าสงสาร นางก็ไม่มีวันลงมือช่วยเหลือ

ปรากฏว่าช่วยคนไว้แล้ว ยังถูกฟู่เยียนหรานจดจำความแค้นเอาไว้ หญิงคนนี้มีพิษกระมัง

นางรู้สึกเสียใจภายหลังบ้างแล้ว เมื่อครู่สมควรทำเพียงมอง หากเมื่อครู่คนที่อันธพาลชมชอบคือฟู่เยียนหราน นางจะต้องไม่เข้าไปยุ่งเป็นแน่

“แล้วแต่เจ้าจะคิด”

กู้หว่านเยว่หันหน้ามองฟู่เยียนหรานแวบหนึ่ง ไม่รู้นึกอันใดขึ้นได้ จู่ๆ ก็เอ่ยถาม

“เจ้าอยากรู้หรือไม่ว่ามู่หรงอวี้อยู่ที่ใด?”

เดิมทีฟู่เยียนหรานก็มองนางอย่างโกรธแค้นอยู่แล้ว ได้ยินก็กระตือรือร้นขึ้นมาในทันใด

“เจ้ารู้ว่าท่านอ๋องอยู่ที่ใดกระนั้น?”

นางกำลังตามหามู่หรงอวี้อยู่จริง

บัดนี้คนที่สามารถปกป้องนางได้ก็มีเพียงมู่หรงอวี้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น นางทำเพื่อมู่หรงอวี้มากเพียงนี้ ไม่สามารถถูกปล่อยทิ้งไว้กลางทางได้ นางจะต้องเป็นพระชายาของมู่หรงอวี้ให้ได้

“ข้ารู้ว่าเขาอยู่ที่ใดจริงนั่นล่ะ”