บทที่ 203

“นางอยู่ที่ใด?”

มู่หรงอวี้รีบหันหน้ามาในทันใด คล้ายไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกับฟู่เยียนหราน

“อยู่ภายในเมืองชิงหนิว ข้าพบนางเพคะ”

“ตาม จับนางกลับมา!”

มู่หรงอวี้เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันออกคำสั่ง คนใกล้เสียสติเต็มที

เหมือนกับครั้งก่อน ของทั้งหมดภายในจวนถูกขนไปจนเกลี้ยง บัดนี้แม้แต่เงินเหมาเดียวเขาก็ไม่มี ทนมากเพียงพอแล้ว!

อำมหิตยิ่งกว่าโจร!

“ผู้น้อยจะไปเดี๋ยวนี้เลย” หลู่ซื่อรีบพาคนไล่ตามไป

ฟู่เยียนหรานประคองมู่หรงอวี้ไว้ เช็ดรอยเลือดที่มุมปากให้เขาอย่างปวดใจ เอ่ยปากเกลี้ยกล่อม

“ท่านอ๋องอย่ามีโทสะเพราะกู้หว่านเยว่เลย ท่านมีฐานะสูงศักดิ์ โมโหคนต่ำต้อยพรรค์นี้ร่างกายมิอาจทนไหว”

“อืม”

มู่หรงอวี้หลับตาทั้งสองข้าง สีหน้านุ่มนวลขึ้นไม่น้อย แต่อารมณ์ยังคุกรุ่น

เขาไม่เข้าใจ หลังได้พบกู้หว่านเยว่ เหตุใดเขาดวงซวยเพียงนี้เล่า?

“เหตุใดเจ้ารู้ว่าข้าอยู่ที่นี่?”

มู่หรงอวี้หันมองฟู่เยียนหรานอย่างกะทันหัน เอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์

เขาตัดสินใจเข้าหาบุตรีของหนานหยางอ๋อง เพื่อดึงหนานหยางอ๋องเป็นพรรคพวก เก็บฟู่เยียนหรานไว้ข้างกาย อาจขวางทางได้

“ข้าเดินหาท่านตลอดทาง”

เอ่ยถึงเรื่องนี้ฟู่เยียนหรานก็เศร้าหมอง จู่ๆ ก็พบว่าสายตายามมู่หรงอวี้มองนางแฝงไอเย็น

“เด็กดี หาชายที่ดีสักคนแต่งงานเถอะ”

มู่หรงอี้อยากมอบเงินให้นางหนึ่งถุง พบว่าบนตัวไม่มีเงิน...

“ท่านอ๋อง ท่านจะไล่ข้าไปหรือ?”