บทที่ 204

“วันนี้เป็นวันตายของเจ้าแล้ว สหาย ตี!”

“โอ้ย...”

เด็กหนุ่มถูกกดบนพื้น เพียงครู่เดียวก็ถูกตีจนไม่เหลือคราบมนุษย์ กู้หว่านเยว่คิดภายในใจวันนี้เรื่องให้ใช้ความกล้ามีมากโดยแท้

“หยุด!”

ลงท้าย กู้หว่านเยว่ยังตัดสินใจยื่นมือออกไป ขยับขึ้นไปเตะหนึ่งในนั้นร่วงพื้น

“ซี้ด มีคนยุ่งไม่เข้าเรื่องเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนแล้ว สหาย บุก” อันธพาลเห็นกู้หว่านเยว่เป็นเพียงหญิงคนหนึ่ง ไม่กลัวตั้งแต่แรก เพียงสะบัดมือก็คิดว่าทำนางล้มได้

ยังไม่ทันเข้าใกล้ตัวกู้หว่านเยว่ ซูจิ่งสิงทางด้านหลังก็ขยับขึ้นมา เพียงขาข้างเดียวก็เตะคนเหล่านั้นจนลอยกระเด็นไปแล้ว

“สหายน้อย เจ้าไม่เป็นไรกระมัง?”

เห็นอันธพาลถูกจัดการแล้ว กู้หว่านเยว่ดึงผ้าสีดำบนใบหน้าลง

“อย่าแตะต้องข้า!”

เด็กหนุ่มได้รับบาดเจ็บไม่เบา กลับคล้ายไม่รู้สึกเจ็บก็มิปาน มองกู้หว่านเยว่อย่างหวาดระแวงแวบหนึ่งก็หันหน้าหนีเอาชีวิตรอดไปทางถนนใหญ่แล้ว

“ช่างไม่มีมารยาทจริงเชียว”

มองเงาหลังของเด็กหนุ่ม กู้หว่านเยว่กลับรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง คล้ายเคยอ่านพบคนลักษณะเช่นนี้ในหนังสือ

“พวกเรากลับกันก่อนเถอะ ฟ้าใกล้มืดแล้ว”

ซูจิ่งสิงเอ่ยเตือนที่ฝั่งหนึ่ง

กู้หว่านเยว่เห็นสถานการณ์แล้วก็ดึงความคิดกลับมา ซูจิ่งสิงพลิกตัวขึ้นม้า ดึงนางเข้าหาอ้อมกอด ทั้งสองคนขี่ม้าเร็ว กลับถึงโรงเตี๊ยมอย่างว่องไว

เพียงผ่านประตูเข้ามาก็มองเห็นหวังปี้ที่เพิ่งกลับจากเมืองชิงหนิวเฉกเดียวกัน

“แม่นางกู้ พวกเจ้าเองก็ไปเมืองชิงหนิวมาหรือ?”

กู้หว่านเยว่เขย่าห่อสัมภาระ “ไปซื้อของในเมืองมาเล็กน้อย”

สำหรับเรื่องของมู่หรงอวี้ นางปกปิดเอาไว้