บทที่ 205

“ท่านอ๋องวางใจ คนที่ส่งออกไปพบเบาะแสของคุณหนูใหญ่แล้ว จะต้องหาพบอย่างแน่นอน

ส่วนคุณหนูรอง นางหายตัวไปสิบกว่าปีแล้ว ท่านอ๋องสมควรปล่อยวางได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

นี่คือเรื่องที่หนานหยางอ๋องเสียใจที่สุด เพียงเอ่ยถึงเขาก็ร้องไห้อย่างอดไม่ได้ ทอดถอนใจพลางเอ่ย

“จะปล่อยวางได้เยี่ยงไร? ก็ไม่รู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่หรือไม่...”

ที่แท้หนานหยางอ๋องยังมีลูกสาวอีกหนึ่งคน เมื่อสิบกว่าปีก่อนเพิ่งเกิดออกมา ก็เผชิญหน้ากับปีแห่งความขาดแคลน

ท่ามกลางความวุ่นวาย แม่นมทำลูกน้อยหายไปแล้ว

หนานหยางอ๋องพลิกแผ่นดินหา ก็ไม่พบเบาะแสของลูกสาว

พระชายาหนานหยางรักลูกสาวมาก เป็นโรคซึมเศร้า หลังลูกหายไปได้หนึ่งปีก็จากไป

หลังจากวันนั้นหนานหยางอ๋องก็เกิดโรคทางใจ

เอ่ยถึงลูกสาวคนรอง แม่ทัพเฒ่าเลือดเหล็กก็ตาแดงแล้ว

“หวังเพียงนางจะมีความสุข ได้พบครอบครัวที่ดี ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่บนโลก...”

กู้หว่านเยว่ตกตะลึงพรึงเพริด ที่แท้หนานหยางอ๋องก็ยังมีลูกสาวอีกหนึ่งคน มิหนำซ้ำลูกสาวคนนั้นยังหายตัวไป

ภายในหนังสือมิได้เขียนท่อนนี้ไว้

เสียงสนทนาภายในหยุดลงแล้ว กู้หว่านเยว่ถึงผลักประตูเข้าไป

“สองวันนี้อากาศหนาว ข้าเดาว่าท่านอ๋องอาจปวดกระดูก จึงมาฝังเข็มให้ท่านเพคะ”

“ขอบคุณแม่นางกู้มาก กระดูกข้านี้รู้สึกปวดอยู่บ้างจริงๆ”

หนานหยางอ๋องยิ้มมีเมตตา นอนลงอย่างไม่เกรงใจ ปล่อยกู้หว่านเยว่ฝังเข็มอย่างอิสระ

ดังคำกล่าวที่ว่าลูกสาวคล้ายพ่อ

ก็ไม่รู้ฟู่เยียนหรานเหมือนหนานหยางอ๋องที่ใด

“ตอนฝังเข็มห้ามขยับเป็นอันขาด ท่านอ๋องอดทนหน่อยนะเพคะ”

กู้หว่านเยว่มือไม้คล่องแคล่ว เพียงครู่เดียว ก็ฝังเข็มเรียบร้อยแล้ว

นางเองก็ไม่อยู่ต่อนานนัก ลุกขึ้นบอกลา