บทที่ 206

หรือว่าบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญเพียงนี้จริง?

ขณะกู้หว่านเยว่ต้องการจับเหลาหลี่มาถามสถานการณ์ของคุณหนูรองที่หายไป ก็ได้ยินเสียงตะโกนจากด้านบน หวังปี้เปิดหน้าต่างตะโกนเรียกเขา

“แม่ทัพหลี่รีบขึ้นมาเร็วเข้า พบเบาะแสของคุณหนูใหญ่แล้ว”

“จริงหรือ?”

“จริง ก็อยู่ที่เมืองชิงหนิว!”

แม่ทัพหลี่ดีใจมาก ไม่สนใจพูดกับกู้หว่านเยว่ต่ออีก ขึ้นไปด้านบนแล้ว

กู้หว่านเยว่ทำได้เพียงเก็บเรื่องนี้ไว้ หมุนตัวเข้าห้องครัวเก็บเนื้อกวาง

“พี่สะใภ้ใหญ่ คืนนี้พวกกินเนื้อกวางย่างหรือ?”

ซูจิ่นเอ๋อร์ถูมือไปมาสีหน้าตื่นเต้น เอ่ยขัดความคิดของนางแล้ว

“พวกเรากินผัดเนื้อกวาง”

กู้หว่านเยว่มองเนื้อกวางนั้นแวบหนึ่ง อย่างต่ำก็หลายสิบกงจิน อย่างน้อยก็สามารถกินได้สองมื้อ

ในเมื่อหนานหยางอ๋องมอบให้ นางก็ไม่แบ่งให้ทุกคนแล้ว เฉือนเนื้อกวางออกครึ่งหนึ่งตากลมให้แห้ง ส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งหั่นเป็นชิ้นผัดกับพริก

กู้หว่านเยว่ลงมือเข้าครัวด้วยตนเอง ทำเนื้อกวางผัดพริกหนึ่งจาน ทำเนื้อกวางตุ๋นหัวไชเท้าอีกหนึ่งจาน สุดท้ายป้องกันมิให้ทุกคนเป็นร้อนใน ยังต้มน้ำเก๊กฮวยอีกหนึ่งกา

หลังทำอาหารเรียบร้อยแล้ว กู้หว่านเยว่ก็เรียกคนในครอบครัวมากินข้าว

“กินๆ ก็รู้จักกิน กินให้ตายไปเลย!”

นางหลิวได้กลิ่นหอมจากห้องครัวตั้งแต่แรกแล้ว เห็นพวกเขาไปรวมตัวกันที่ห้องครัว ทันใดนั้นสบถด่าอย่างไม่สบอารมณ์

“ของอร่อยมากเพียงนี้ ก็ไม่รู้จักแบ่งให้ทุกคน กินเพียงคนเดียว ระวังจะติดคอตาย!”

กู้หว่านเยว่ได้ยินก็ยิ้มเย็นมองนางแวบหนึ่ง

“นี่คือท่านอ๋องมอบให้ข้า หากเจ้าไม่กลัวล่วงเกินท่านอ๋อง ก็สามารถมากินด้วยกันได้”

หนานหยางอ๋อง?