บทที่ 207

“ไม่เป็นไร แม่ทัพหวังกินเถอะ”

ภายในมือของหวังปี้ใส่เลือดกวางไว้เต็มถ้วย

ล้วนพูดว่าเลือดกวางบำรุงพลังหยาง บำรุงไต เป็นยาดี

แต่ร่างกายนี้ของหวังเยี่ยนไม่เหมาะกินเลือดกวาง

“แม่ทัพหวัง ร่างกายท่านอ่อนแอ ข้าชี้แนะท่านอย่าดื่มมากเกินไป”

หวังเยี่ยนพูดในใจว่ากู้หว่านเยว่ก็เป็นหญิงคนหนึ่ง ไม่รู้ข้อดีของเลือดกวาง

“ก็เพราะร่างกายอ่อนแอ ถึงต้องดื่มเลือดกวางบำรุงอย่างไรเล่า”

หมอเทวดาคนนั้นพูดแล้ว ต้องบำรุงมากๆ ร่างกายจึงจะแข็งแรง

มิหนำซ้ำมีข่าวของคุณหนูใหญ่แล้ว เขาต้องรีบรักษาให้หายดีโดยเร็วถึงจะใช้ได้

หวังปี้ถือเลือดกวางคล้ายเป็นสมบัติล้ำค่าก็มิปาน ออกไปแล้ว

กู้หว่านเยว่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

เดิมทีหวังปี้ก็ฝึกวิชายุทธ์อยู่ในกองทัพมานาน ทำให้ร่างกายเสียหาย

อิงตามหลักการแล้วสมควรพักรักษาดีๆ เขากลับใช้ยาแรงกับตน

รอทนต่อไปไม่ไหวแล้วก็อย่าร้องไห้มาขอยาจากนางแล้วกัน

ทั้งครอบครัวกินเนื้อกวางอิ่มแล้ว เพื่อมิให้เป็นร้อนใน กู้หว่านเยว่สำทับให้พวกเขาดื่มชาเก๊กฮวยหนึ่งชาม นี่ถึงปล่อยทุกคนกลับไปได้

กลับเข้าหอนอนรวม ทุกคนพักผ่อนแล้ว บ้านสกุลซูหดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง ไม่มีแรงด่าคนอีก

กู้หว่านเยว่ไม่ง่วง เข้ามิติวิเศษ จัดการของที่กวาดมาในวันนี้

รอจนกระทั่งรู้สึกเหนื่อยแล้ว นี่ถึงนอนหลับไป

วันต่อมา ซูจิ่นเอ๋อร์ไปต้มน้ำร้อนล้างหน้าบ้วนปาก เพียงครู่เดียวก็ตะโกนโวยวายกลับมา

“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านได้ยินแล้วหรือไม่ ฟู่เยียนหรานคนนั้นถึงขั้นเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนหนานหยางอ๋อง!

หนานหยางอ๋องตามหานางกลับมา บัดนี้อยู่ที่โรงเตี๊ยมของพวกเรา!”

เพราะเหตุนี้ก่อนนี้นางจึงรู้สึกว่าฐานะของฟู่เยียนหรานไม่ชอบมาพากล ไม่คล้ายผู้ลี้ภัยธรรมดา

ดีนักนะ ที่แท้ก็เป็นบุตรีของท่านอ๋อง!

ซูจื่อชิงพูดอย่างกังวล “ก่อนนี้พวกเรามีเรื่องบาดหมางกับฟู่เยียนหราน บัดนี้นางกลับคืนฐานะเดิมแล้ว จะแก้แค้นเราหรือไม่?”