บทที่ 210

“พี่ใหญ่ซุน ท่านดูเถอะว่าเสื้อบุนวมนี้อุ่นกว่าที่พวกท่านกำลังสวมไม่น้อยใช่หรือไม่?”

นุ่นยังไม่เป็นที่นิยมในต้าฉี ทุกคนไม่รู้ว่านุ่นสามารถป้องกันความหนาวได้ ทั้งยังไม่มีเครื่องทอผ้า เพราะเหตุนี้บนตัวจึงสวมใส่เพียงผ้าป่านและผ้าฝ้ายภายในสามชั้นภายนอกสามชั้น ย่อมไม่สามารถทนต่อความหนาวเหน็บในวันหนาวเช่นนี้ได้

ซุนอู่หยิบเสื้อบุนวมไป ทีแรกยังมองไม่เห็นความพิเศษอะไร ของสิ่งนี้บ้านสามสกุลซูล้วนสวมไว้บนร่างกาย ทุกคนจึงมิได้ใส่ใจ

จนกระทั่งวางลงบนขาครึ่งหนึ่ง พบว่าขาที่กำลังหนาวเหน็บถึงขั้นอุ่นขึ้นมา ไม่รู้สึกถึงลมหนาวที่ภายนอก นี่ถึงรู้ว่าของเล่นนี้ช่างอัศจรรย์โดยแท้

“จริงเสียด้วย เสื้อบุนวมนี้ช่างเป็นของดีโดยแท้!” ดวงตาซุนอู่ทอประกาย “เสื้อบุนวมนี้เป็นนางหยางทำด้วยตนเองกระนั้นรึ?”

กู้หว่านเยว่พูดยิ้มๆ “เจ้าค่ะ”

“หากพวกเรานำเสื้อบุนวมนี้ไปขาย จะต้องได้ราคาดีเป็นแน่!

แต่ปัญหาในตอนนี้คือพวกเราจะไปนำวัสดุเหล่านี้มาจากที่ใด?”

ซุนอู่เป็นคนหยาบคนหนึ่ง ย่อมไม่มีความรู้ในเรื่องเสื้อผ้าเหล่านี้

กู้หว่านเยว่คิดหาทางไว้ดีแล้ว พูดเนิบๆ “พี่ใหญ่ซุนยังจำอวิ๋นมู่ที่เดินทางพร้อมพวกเราก่อนหน้านี้ได้หรือไม่ เขาก็มีกิจการอยู่ที่นี่ เชี่ยวชาญในการปลูกนุ่นทำนองนี้

หากพวกเราอยากทำ สามารถไปขอวัสดุจากเขาได้”

ขออภัยพี่ใหญ่อวิ๋น อย่างไรเสียท่านก็อยู่ไกลนับพันลี้ ขอใช้ท่านเป็นเครื่องมือปกปิดก่อนแล้ว

คราวนี้ไม่รอให้ซุนอู่เปิดปาก เหยียนฮูหยินก็เป็นฝ่ายเข้าร่วมด้วย

“แม่นางกู้ ข้าสามารถเย็บเสื้อผ้าได้ งานฝีมือของสตรีข้าไม่เลว เจ้าพาข้าไปสักคนเถอะ”

หลี่ฮูหยินเองก็เข้าร่วมด้วย “ข้าเองก็มีฝีมือ เย็บปักถักร้อยล้วนเป็นทั้งสิ้น หากหาเงินได้ข้าก็จะทำ”

“...”

พูดจบแต่ละคนก็ยิ้มขมปร่าขึ้นมา นึกถึงพวกนางในอดีตเป็นฮูหยินชนชั้นสูงสิบนิ้วไม่เคยซักผ้าเองมาก่อน ทว่าระหว่างทางถูกเนรเทศนี้กลับทำลายศักดิ์ศรีของพวกนางไปทั้งหมดแล้ว