บทที่ 209

“ท่านยังไม่รู้กระมัง คุณหนูใหญ่ก็คือคู่หมั้นของแม่ทัพหวัง”

“เมื่อวานคุณหนูใหญ่กลับมา กลับพูดว่าไม่ใช่หวายหนานอ๋องก็ไม่แต่ง!”

กู้หว่านเยว่ตกตะลึง คิดไม่ถึงคู่หมั้นที่หวังปี้คะนึงถึง ถึงขั้นเป็นฟู่เยียนหราน?!

ไม่รอให้นางใคร่ครวญอย่างละเอียด ทหารร้องไห้พลางพูด “แม่นางกู้ ท่านรีบช่วยท่านแม่ทัพดีหรือไม่ ข้าเห็นเขาใกล้หมดลมหายใจแล้ว”

กู้หว่านเยว่ค้อมเอวลงช่วยดูอาการหวังปี้

ยังดี แม้ลมหายใจรวยริน แต่ชีพจรยังอยู่

คาดว่าแช่แข็งตลอดทั้งคืน คนก็ถูกแช่แข็งไปแล้ว

รีบบอกทหาร “แบกแม่ทัพของเจ้ากลับไป วางไว้ในห้อง เพิ่มถ่านสองเตา

ดีที่สุดหาสักคนหนึ่ง เปลื้องผ้า ใช้อุณหภูมิของร่างกายทำให้ตัวเขาอุ่น”

“เปลื้องผ้า?”

ทหารหน้าดำในทันใด ไม่หรอกกระมัง?

“อืม เปลื้องผ้า” กู้หว่านเยว่พยักหน้า สายตาเห็นใจอยู่บ้าง “รอแม่ทัพของเจ้าฟื้นแล้ว เกลี้ยกล่อมเขาดีๆ ความรักเป็นเรื่องก้นสุนัข ร่างกายต่างหากคือเงินทุนของชีวิต”

ฟู่เยียนหรานปีนขึ้นหามู่หรงอวี้แล้ว ต้องไม่มีวันปล่อยมือแน่นอน

มิหนำซ้ำคนเฉกเช่นนาง ไม่แต่งกับหวังปี้ สำหรับหวังปี้แล้วนับเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ?

“ขอบคุณแม่นางกู้ ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะแบกท่านแม่ทัพไปข้างบนเดี๋ยวนี้เลย”

ทหารรีบจากไป สามีภรรยาเองก็กลับหอนอนรวม

ผลปรากฏว่ามองเห็นรถม้าคันใหม่เพิ่งเข้าลานมา

วันหิมะตกหนักนี้มีคนหยุดพักไม่น้อย เดิมทีกู้หว่านเยว่ก็มิได้มีอุปนิสัยชอบซุบซิบนินทาอยู่แล้ว มองแวบเดียวก็เตรียมเลื่อนสายตาหนี

เพียงแต่ยามมองเห็นเด็กหนุ่มลงจากรถม้าอย่างชัดเจน สายตาก็ทอประกายผิดปกติ

ถึงขั้นเป็นเด็กหนุ่มที่ได้พบก่อนหน้านี้ เหตุใดเขามาอยู่ที่นี่เล่า?

เด็กหนุ่มมองเห็นกู้หว่านเยว่ แต่เลื่อนสายตาหนีอย่างว่องไว เดินตรงเข้าโรงเตี๊ยมท่าทางเย็นชา

“ช่างไม่มีมารยาทโดยแท้”