บทที่ 212

เงินหนึ่งตำลึงเพียงพอสำหรับครอบครัวธรรมดาให้อยู่ได้ครึ่งเดือน

อย่าเห็นว่าซาลาเปาที่นักการมักขายให้กับนักโทษจะมีราคาสูง แต่เมื่อเทียบกับราคาข้างนอกแล้วก็ยังต่ำกว่าอยู่มาก

ไม่คิดว่า เสื้อหนึ่งตัวจะสามารถขายได้หนึ่งตำลึง ดังนั้นจางเอ้อร์จึงพยักหน้ายอมรับทันที

แต่กู้หว่านเยว่ไม่ใช่คนหัวอ่อน

ว่ากันว่าของหายากมีค่า ในเมืองชิงหนิวแห่งนี้หรือแม้แต่เมืองใกล้เคียงอีกหลายแห่ง นางเป็นเจ้าเดียวที่ขายเสื้อผ้าฝ้าย หากขายให้กับตระกูลสูงศักดิ์ เสื้อชิ้นหนึ่งอาจมีราคาได้มากกว่ายี่สิบตำลึง

เงินหนึ่งตำลึง น้อยเกินไปแล้ว

“เจ้าของร้าน ขอเพิ่มราคาอีกหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“ก็ได้ ห้าตำลึงเล่า? ข้าซื้อเสื้อเจ้าห้าตำลึงเงินต่อหนึ่งตัว”

กู้หว่านเยว่ส่ายหัว

“เสื้อผ้าฝ้ายนี้เป็นของใหม่ ในเมืองชิงหนิวไม่อาจหาซื้อได้ หากถูกผู้สูงศักดิ์ชอบเข้า ยี่สิบตำลึงเงินก็ยังขายออกได้

หากเจ้าของร้านอยากได้จริงๆ ละก็ ให้ข้าจำนวนเท่านี้”

พูดจบ นางก็ทำสัญลักษณ์เลยย “แปด” เมื่อเห็นว่าเขายังลังเลอยู่ นางก็ยกเท้าขึ้น เตรียมเดินจากไปโดยไม่ลังเลใจ

“เดี๋ยวก่อน แม่นางน้อย เดี๋ยวก่อน!” เจ้าของร้านพยายามกดราคาไว้ แต่เมื่อเห็นกู้หว่านเยว่พร้อมจะก้าวเท้าออกไปทันที เขาก็รู้สึกรีบร้อนขึ้นมา

เสื้อผ้าฝ้ายที่แม่นางคนนี้นำมานั้น ทำจากวัสดุแข็งแรง สามารถป้องกันความเย็นได้ดีกว่าขนสัตว์

ทั้งลวดลายการตัดเย็บเองก็สมัยใหม่ สามารถขายออกไปในราคาสูงได้จริงๆ

เขาไม่อยากพลาดการค้านี้ไป และรู้แล้วว่ากู้หว่านเยว่ไม่ใช่คนหลอกง่าย ดังนั้นจึงกัดฟันพูดอย่างเจ็บใจว่า

“ได้ แปดตำลึงก็แปดตำลึง แม่นางน้อยช่างมีความสามารถจริงๆ ข้าไม่เคยเห็นใครทำการค้าเก่งเท่าเจ้ามาก่อนเลย”

เมื่อเห็นเจ้าของร้านยอมจำนน กู้หว่านเยว่ก็ยิ้มหวานให้เขา

“ท่านเยินยอแล้ว พูดถึงเรื่องการค้า ข้าเป็นเพียงคนธรรมดาที่วางท่าต่อหน้าคนวงใน วางใจเถอะเจ้าค่ะ เสื้อผ้าฝ้ายนี้ข้าขายให้ร้ายท่านร้านเดียวเท่านั้น ไม่ขายให้ร้านอื่น”

เจ้าของร้านจึงยิ้มอย่างมีความสุข รับเสื้อมา แล้วบอกให้ผู้ตรวจบัญชีนับเงิน