บทที่ 213

ระบบแนะนำอย่างภาคภูมิใจว่า “นี่คือความสามารถเฉพาะของระบบสภาพอากาศในมิติ สามารถทำให้พืชผลสุกงอมเร็วขึ้น อีกทั้งรสชาติและคุณค่าทางโภชนาการก็ไม่ด้อยไปกว่าด้านนอก”

กู้หว่านเยว่หยิบพวงองุ่นมาแล้วโยนเข้าปาก ดวงตาเป็นประกายทันที

“จริงด้วย องุ่นพวกนี้ หวานกว่าองุ่นธรรมดาเสียอีก!”

นางรีบเก็บผลผิงกั่ว[footnoteRef:1]และหลี่จือ[footnoteRef:2]แล้วมอบให้คนในครอบครัว รวมถึงเหล่านักการ [1: แอปเปิล] [2: ลูกแพร์]

“พี่สะใภ้ใหญ่ ผลไม้พวกนี้หวานมากเลย ข้าไม่เคยได้ลิ้มรสผลไม้ที่หวานขนาดนี้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ!”

ซู่จิ่นเอ๋อร์ได้กัดเพียงครั้งเดียวก็รู้สึกราวกับตกหลุมรัก

ซุนอู่เองก็ยังรู้สึกว่า หลังจากกินผลไม้นี้ ตนเองมีกำลังวังชาเพิ่มมากขึ้น

“แม่นางน้อยกู้ ผลไม้พวกนี้ท่านซื้อมาจากที่ไหนหรือ? ข้าจะให้พี่น้องไปซื้อมาเพิ่ม”

กู้หว่านเยว่อธิบายแบบสบายๆ ว่า “ซื้อมาจากพ่อค้าหน้าโรงเตี๊ยมน่ะ เห็นบอกว่าเก็บมาจากริมบ่อน้ำพุร้อน มันจึงหวานอร่อยกว่าผลไม้ทั่วไป

ตอนที่ข้าไปถึงก็เหลืออยู่ไม่กี่จิน[footnoteRef:3]แล้ว พ่อค้าก็คงจะกลับไปแล้ว พี่ใหญ่ซุนอย่าออกไปให้เสียเวลาเลยเจ้าค่ะ” [3: ห้าร้อยกรัม]

ซุนอู่ทำได้เพียงยอมแพ้ แต่คิดในใจว่า

กู้หว่านเยว่โชคดีมากเหลือเกิน ขนาดผลไม้ที่นางซื้อก็ยังมีรสหวานกว่าผลไม้ทั่วไป

“น้องสาว ยังมีอีกหรือไม่? ข้ายังอยากได้อีกสักหน่อย”

ซุนอู่ยิ้มอย่างกระดากอาย

กู้หว่านเยว่จึงมอบหลี่จือลูกสุดท้ายให้เขา

ในเวลานี้ แม่ทัพหลี่ก็รีบวิ่งเข้าไปคว้ากู้หว่านเยว่ออกมาจากฝูงชน

“แม่นางกู้ มากับข้าเร็วเข้า ท่านอ๋องผู้เฒ่าอาเจียนเป็นเลือดแล้ว!”

กู้หว่านเยว่ตกใจ “เกิดอะไรขึ้น?”

หนานหยางอ๋องสุขภาพดีมาตลอด หรือว่าถูกฟู่เยียนหรานวางยาพิษเข้าให้แล้ว?

“อย่าพูดเลยขอรับ โมโหเลือดขึ้นหน้าน่ะสิ”

แม่ทัพหลี่ดึงกู้หว่านเยว่ออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วพูดกับนาง

ที่แท้หนานหยางอ๋องแต่แรกก็ไม่ชอบมู่หรงอวี้ รวมกับยาหยอดตาที่ไม่บอกชื่อเจ้าของของกู้หว่านเยว่ เขาเห็นมู่หรงอวี้จมูกไม่เป็นจมูก ตาไม่เป็นตา[footnoteRef:4] [4: มองสิ่งใดก็ไม่สบอารมณ์]

“แม่นางกู่ ไม่กลัวว่าท่านจะขบขัน คุณหนูใหญ่ฟู่กับหวายหนานอ๋องหุงข้าวสารเป็นข้าวสุกเสียแล้วขอรับ...