บทที่ 214

ในใจลึกๆ รู้ดีว่าฟู่เยียนหรานไม่รู้ความ ดังนั้นจึงไม่สนใจมากนัก เดินตรงไปดังฟู่เยียนหรานกลับมา

“ลุงหลี่ ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ? ปล่อยข้าไป ข้าไม่ยอมให้นางแตะต้องพ่อข้า”

“มานี่ พาคุณหนูออกไปก่อน”

แม่ทัพหลี่ไม่สนใจนาง ก่อนจะเทน้ำให้กู้หว่านเยว่ กล่าวขอโทษนางไปอีกประโยค

“แม่นางกู้ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ท่านเป็นผู้มีเมตตาไม่เอาความผู้น้อย ดูอาการท่านอ๋องผู้เฒ่าก่อนเถอะขอรับ”

“เจ้าค่ะ” กู้หว่านเยว่พยักหน้า นางย่อมไม่ใช่เพราะฟู่เยียนหรานและไม่ชอบใจท่านอ๋องผู้เฒ่า

หยิบน้ำมาแล้วป้อนยาสงบจิตแก่ท่านอ๋องผู้เฒ่า แล้วฉีดยาให้ท่านอ๋องผู้เฒ่าอีกเข็ม

หลังจากนั้นไม่นาน หนานหยางอ๋องก็ตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง

“ข้า ข้าเป็นอะไรไปหรือ?”

“ท่านอ๋อง ท่านมีโทสะมากเกินไป จึงอาเจียนเป็นเลือดแล้วสลบไปเจ้าค่ะ”

กู้หว่านเยว่หยิบเข็มเงินออกมาปักระบายความตึงเครียด อธิบายเสียงเรียบรื่น

“ปล่อยข้านะ!”

ฟู่เยียนหรานรีบผลักคนที่อยู่รอบตัวนางออกไปอย่างเร็ว เดินมาที่เตียง “ท่านพ่อ ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?

ท่านอย่ามีโทสะเลยเจ้าค่ะ ข้ากับมู่หรงรักกันจริงๆ นะเจ้าคะ ขอร้องท่านพ่อสนับสนุนพวกเราด้วย”

หนานหยางอ๋องโกรธจนเส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบๆ ตบเข่าฉาด

“ข้าไม่มีลูกสาวหน้าด้านอย่างเจ้า ไสหัวออกไปซะ!”

ประการแรก นางมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับมู่หรงอวี้โดยไร้แม่สื่อชักนำ อีกนิดก็เกือบจะทำให้ผู้เป็นบิดาโกรธตาย ทั้งยังไม่เพียงคิดไม่ได้เท่านั้น แต่ยังช่วยพูดแทนมู่หรงอวี้ด้วย เขาให้กำเนิดลูกสาวเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?

“ท่านพ่อ……”

ฟู่เยียนหรานปิดใบหน้าที่เปรอะน้ำตา ไม่กล้าพูดอะไรอีก วิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้อ”

หนานหยางอ๋องถอนหายใจ ดูแก่ขึ้นอีกสิบปีในทันตา เขามองไปที่กู้หว่านเยว่ ยกยิ้มอย่างขมขื่น และพูดอย่างจนปัญญา

“แม่นางกู้ ต้องขอโทษด้วย”

กู้หว่านเยว่ส่ายหัว “ท่านอ๋องไม่ต้องขอโทษข้าหรอกเจ้าค่ะ นี่ไม่ใช่ความผิดของท่านโหว”

ต่อหน้าคนนอก หนานหยางอ๋องย่อมไม่อยากตำหนิบุตรี แต่ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ก็ยิ่งเย็นชาจับจิต อดไม่ได้ที่จะเช็ดน้ำตา

“ถ้าชิงเอ๋อร์ของข้ายังอยู่ที่นี่ ก็คงจะดีไม่น้อย...”