บทที่ 215

กู้หว่านเยว่นิ่งไปครู่หนึ่ง คาดคิดว่าฟู่เยียนหรานอาจได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกันด้านใน

ทำตัวลับๆ ล่อๆ ดูไม่เหมือนบุตรีแห่งของราชวงศ์แม้แต่น้อย

กระนั้น กู้หว่านเยว่พลางคิดว่า

ในหนังสือต้นฉบับ ฟู่เยียนหรานเกือบจะวางยาพิษหนานหยางอ๋องตาย เป็นเพราะได้ยินว่าหนานหยางอ๋องคิดจะตามหาลูกสาวแท้ๆ กลับมา?

“สามี สองสามวันนี้ท่านช่วยส่งคนมาจับตาดูฟู่เยียนหรานหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?

หากนางมีอะไรผิดปกติ ให้รีบบอกข้าทันที”

กู้หว่านเยว่ไม่ได้บอกเหตุผลซูจิ่งสิงไปตรงๆ เพราะนางเองก็ไม่อาจเรียกได้ว่ารู้อนาคตล่วงหน้า

“ได้”

โชคดีที่ซูจิ่งสิงไม่ใช่คนช่างสงสัย เขาเรียกฉู่เฟิงเข้ามา และสั่งการด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ด้านนอกยังคงมีหิมะโปรยปราย ถนนหนทางปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน กองพะเนินสูงเท่ากับเข่ายามเดินผ่าน

กู้หว่านเยว่เดินเข้าครัวไปต้มน้ำแกงมาสามชาม เดินกลับมาก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าซูและซูหัวหยางวิ่งวุ่นไปมา

หลังจากที่เห็นนาง ก็ถ่มน้ำลาย “ถุย เสนียด!”

“หาเรื่องหรือไร? กล้าดีอย่างไรไม่เคารพแม่นางน้อยกู้เช่นนั้น?!” หวังปี้กำหมัดแน่นอยู่ข้างหลังเขา “อย่าหนีสิ มีปัญญารังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่ไม่มีปัญญาสู้ตัวต่อตัวกับข้าหรือ?”

“แม่ทัพน้อย หยุดตามเถอะเจ้าค่ะ…” ซูหรานหร่านเดินตามมาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ

พบได้เห็นว่าเสื้อผ้าของนางวุ่นวายไม่เป็นระเบียบคล้ายถูกล้วงปล้น กู้หว่านเยว่ก็ตกใจตาโต

“เงินของข้าถูกตระกูลซูเก่าแย่งไปหรือ?”

“เกือบแล้วเจ้าค่ะ แต่โชคดีที่แม่ทัพหวังมาช่วยไว้ได้ทัน เอากลับมาให้ข้าได้ก่อน”

นางไม่คิดว่าพ่อและยายของตัวเอง จะจงใจล่อนางไปที่โรงเก็บฟืน แต่ในขณะที่นางกำลังเก็บฟืน พวกเขาก็ผลักนางลงไปที่พื้น แล้วขโมยเอาเงินของนางไป

ถ้าหวังปี้ไม่บังเอิญผ่านไปช่วย เงินนางก็คงถูกเอาไปแล้ว

“ตอนที่ท่านย่ากำลังจะออกไป ก็พูดจาไม่น่าฟัง บอกว่าพอถึงเจดีย์หนิงกู่ ก็จะเอานางไปขายให้หอนางโลม!”

ซูหรานหร่านทนไม่ไหวอีกต่อไป ยกมือปิดหน้าและเริ่มร้องไห้ทันที