บทที่ 216

“แม่ทัพหวัง ร่างกายท่านไม่เป็นไรแล้วใช่หรือไม่?”

กู้หว่านเยว่เลิกคิ้ว เห็นหวังปี้วิ่งปร๋อได้เช่นนี้ คงไม่ทรมานแล้วกระมัง?

หวังปี้โบกมือด้วยความเขินอาย “เห็นคุณหนูซูถูกพ่อแม่บังคับเช่นนั้น ข้าถึงได้รู้ว่ายังมีคนที่ย่ำแย่กว่าข้าอีกเนอะ สิ่งที่ข้าเจอนับเป็นอะไรได้?

ในเมื่อคุณหนูฟู่ไม่ชอบข้า ข้าก็เพียงปล่อยมือเท่านั้น ฝืนบังคับกันต่อไป คงกลายเป็นความแค้นฝังแน่น”

อันที่จริง หวังปี้ไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ ให้ฟู่เยียนหรานมากนัก ทั้งสองไม่เคยเจอกันมาก่อน เพียงแต่เขาไม่อยากให้ท่านอ๋องผู้เฒ่าผิดหวังเท่านั้น

หลังจากที่เขาตื่นขึ้น ก็รีบไปหาท่านอ๋องผู้เฒ่า ยกเลิกการหมั้นหมายทันที

กู้หว่านเยว่มองเขาด้วยความชื่นชม

หยิบขึ้นได้ วางลงเป็น สุภาพบุรุษอกสามศอก

“ข้าจะไปป้อนหญ้าแห้งให้ม้าหน่อย ขอตัวก่อนนะขอรับ”

พูดจบ หวังปี้ก็ยกมือประสานให้ทั้งสองคนแล้วก้าวไปที่คอกม้า

เมื่อกู้หว่านเยว่กลับมาที่หอนอนรวม ทุกคนต่างกำลังยุ่งกับการตัดเย็บเสื้อผ้าฝ้าย ทำเอานางคล้ายจะว่างงานขึ้นมา

กู้หว่านเยว่จึงเดินเข้าครัวไปทำอาหาร ซูจิ่งสิงจึงเดินตามมาช่วยก่อฟืน หลังจากทั้งสองทำอาหารเสร็จแล้ว ก็เห็นฉู่เฟิงเดินเข้ามาพอดี

“นายท่าน มีรายงานขอรับ”

ฉู่เฟิงเดินมาหาซูจิ่งสิง ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

“ข้าน้อยจับตามองฟู่เยียนหราน เห็นนางเข้าไปในห้องของมู่หรงอวี้ ดูเหมือนว่าทั้งสองกำลังคุยเรื่องลับๆ กันอยู่ขอรับ”

“เรื่องลับอะไร?”

ซูจิ่งสิงวางฟืนลง

เวลานี้ เขาสวมผ้าหยาบ ในมือถือกระบอกจุดไฟเอาไว้ เขาและกู้หว่านเยว่กำลังยุ่งกันอยู่หน้าเตา ดูเหมือนคู่รักชาวสวนธรรมดาไปจริงๆ เสียแล้ว

เพียงแต่ว่า นิสัยของพวกเขาทั้งสอง แตกต่างจากคนทั่วไป

“ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ แต่เห็นมู่หรงอวี้ยื่นห่อบางอย่างให้ฟู่เยียนหราน

ข้าจึงอาศัยช่วงที่ไม่มีคนอยู่ เข้าไปขโมยออกมา”

ฉู่เฟิงยื่นห่อผงสีขาวให้ซูจิ่งสิง

“เยว่หว่าน เจ้าดูสิ”

ซูจิ่งสิงยื่นให้กู้เยว่หว่านดูต่ออีกครั้ง