บทที่ 217

กู้หว่านเยว่คิดกับตัวเองว่าไม่ว่าซูจิ่งสิงจะฉลาดแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเดาทิศทางของโครงเรื่องได้

แต่เขาเดาถูก “ฟู่เยียนหรานคิดจะทำร้ายท่านอ๋องผู้เฒ่าหรือ?”

กู้หว่านเยว่ตกใจมาก ผู้ชายคนนี้ฉลาดขนาดนี้เลยหรือ?

แต่นางไม่ได้ตอบว่าใช่ และไม่ได้ตอบว่าไม่ใช่ เพียงโบกมือแล้วตักใส่อาหารใส่กล่องอาหาร เดินถือไปที่หอนอนรวม

“พี่สะใภ้ใหญ่ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เจ้าค่ะ ให้ท่านทำอาหารมาสองวันแล้ว”

ซูจิ่นเอ๋อร์กล่าวอย่างรู้สึกผิด

สองสามวันนี้นางรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนัก ดูเหมือนว่าจะมีประจำเดือนมาครั้งแรก

นอกจากจะไปเข้าห้องน้ำและทานอาหาร กู้หว่านเยว่ก็สั่งให้นางนอนพักผ่อนบนเตียงไป

ดังนั้นงานเข้าครัวทำอาหาร จึงตกเป็นหน้าที่ของกู้หว่านเยว่ไปโดยปริยาย

“รอเจ้าดีขึ้นแล้ว งานเข้าครัวทำอาหารก็จะกลายเป็นของเจ้าเช่นเดิม”

กู้หว่านเยว่เหลือบมองนาง ซูจิ่นเอ๋อร์จึงยิ้มรับทันที การได้ไปทำงาน ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับนาง

หลังจากที่ครอบครัวกินข้าวเสร็จแล้ว กู้หว่านเยวว่ก็ออกไปดูสภาพอากาศ ก่อนจะพบว่าพายุหิมะเริ่มเบาลงแล้ว

“พรุ่งนี้มะรืนนี้ก็ออกเดินทางได้แล้ว” กู้หว่านเยว่พูดกับซุนอู่

นี่เป็นข่าวดีที่สุดในไม่กี่วันที่ผ่านมา ซุนอู่ที่อยากออกจากโรงเตี๊ยม เดินทางต่อมานานแล้ว ได้ยินเช่นนี้จึงยิ้มแก้มปริออกมาทันที

“แม่นางน้อยกู้ ช่วงไม่กี่วันนี้รบกวนท่านแล้ว ดูยุ่งวุ่นวายนัก”

กู้หว่านเยว่ยิ้มและส่ายหัว เมื่อนางหันหลังกลับ กำลังจะออกไปทิ้งขยะ ก็บังเอิญเห็นเด็กคนหนึ่งแอบฟังอยู่ที่หน้าประตู

“หยุด!”

ซูจิ่งสิงบินขึ้น จับเขาไว้ได้ทัน “ซ่อนตัวแอบฟังอะไรอยู่ที่ประตูหน่ะ?”

ใบหน้าของเด็กน้อยซีดลงด้วยความเจ็บปวด รีบร้องขอความเมตตา “คุณชายไว้ชีวิตด้วยๆ ข้ามาหานางขอรับ”

ขณะที่พูด เขาก็ชี้ไปที่กู้หว่านเยว่

กู้หว่านเยว่เดินเข้ามาอย่างสงสัย “ตามหาข้าทำไมหรือ?”

ขณะที่พูด นางรู้สึกว่าเด็กคนนี้ค่อนข้างคุ้นตา

เมื่อมองดูใกล้ๆ ก็นึกขึ้นออกมาว่า นี่คือเด็กที่อยู่กับเด็กที่นางช่วยชีวิตไว้เมื่อวันนั้น

เจ้าหนูนั่งเก่งมากไม่ใช่หรือ? ขอบคุณสักคำก็ยังไม่พูด แกล้งทำเป็นไม่รู้จักนางด้วยซ้ำ เหตุใดวันนี้จึงมาหานางได้?