บทที่ 218

บ่าวคนนั้นมีหน้าที่รับผิดชอบชีวิตประจำวัน อาหารการกิน และยารักษาโรคของหนานหยางอ๋อง

ขอเพียงหลอกใช้บ่าวรับใช้สักหน่อย ความผิดก็สามารถตกเป็นของกู้หว่านเยว่ได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ากู้หว่านเยว่ช่วงนี้ดูอาการป่วยให้หนานหยางอ๋องบ่อยๆ ย่อมไม่อาจบ่ายเบี่ยงความผิดได้

กู้หว่านเยว่จับคาง นี่ไม่ได้อยู่ในหนังสือต้นฉบับ แต่ดูเหมือนว่านางจะทำให้ฟู่เยียนหรานขุ่นเคืองมากเสียจนเริ่มคิดจะฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว

เมื่อหนานหยางอ๋องถูกวางพิษสารหนู นางจะต้องกล่าวหากู้หว่านเยว่ว่าทำผิดร้ายแรง ไม่มีทางกลับมาได้อีก

แต่กู้หว่านเยว่กลัวหรือ? ย่อมไม่ นางเองก็อยากจะรู้นัก ว่าใครกันแน่ที่จะไม่มีทางกลับมาได้อีก

“เจ้าตรวจสอบบ่าวคนนั้นให้ละเอียด ดูว่าในห้องเขามีสิ่งที่ฟู่เยียนใช้ซื้อตัวเขาบ้างหรือเปล่า?”

ในเมื่อฟู่เยียนหรานอยากเล่นละครฉากใหญ่ เช่นนั้นข้าก็จะเล่นเป็นเพื่อนนางเอง

ฉู่เฟิงเหลือบมองซูจิ่งสิงแล้วพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ขอรับ”

นายท่านเคยบอกว่า เห็นฮูหยินเหมือนเห็นเขา คำพูดของฮูหยินต้องเชื่อฟัง

ฉู่เฟิงรีบไปตรวจสอบ เช้าวันนี้คลื่นลมสุขสงบ แต่ในวันรุ่งขึ้น ฟู่เยียนหรานกลับรีบเดินมาที่หอนอนรวมพร้อมกลุ่มคนที่เดินตามหลังมา

“จับนางเอาไว้!”

มาแล้ว!

กู้หว่านเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อย “จับข้าไปด้วยเหตุใด?”

แม่ทัพหลี่และหวังปี้มองไปที่กู้หว่านเยว่ด้วยสายตาร้อนใจ

ฟู่เยียนหรานหยิบขวดยาออกมาแล้วโยนไปที่หน้ากู้หว่านเยว่

“เจ้าดูสิว่านี่คืออะไร? เจ้าถึงกับกล้าใส่สารหนูเข้าไป กู้หว่านเยว่หนอกู้หว่านเยว่ เจ้าช่างใจทรามนัก”

แม่ทัพหลี่ตัวสั่น พูดว่า “แม่นางน้อยกู้ ท่านอ๋องผู้เฒ่ากินยาท่านแล้วอาเจียนเป็นเลือดดำออกมา เขาถูกวางยาพิษ ยามนี้สงบไม่ได้สติ เป็นยาท่านที่มีผงสารหนูอยู่”

ทั้งๆ ที่กู้ฮูหยินดูไม่เหมือนคนที่จะทำแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย!

ฟู่เยียนหรานแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตา

“ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรทำให้สตรีใจร้ายเช่นเจ้าเคืองใจ

แต่แค้นที่เจ้ามีให้มุ่งมาที่ข้าเป็นพอ เหตุใดถึงต้องวางยาพิษพ่อข้าด้วย?