บทที่ 219

มู่หรงอวี้ก็อยู่ในห้อง แสร้งทำเป็นห่วงใยหนานหยางอ๋อง เมื่อเห็นกู้หว่านเยว่เดินเข้ามา ดวงตาของเขาก็เย็นชาทันที

“กู้หว่านเยว่ เจ้าช่างกล้านัก ในฐานะนักโทษ กลับกล้าวางยาหนานหยางอ๋อง”

กู้หว่านเยว่ที่สวมหมวกใบใหญ่มองมู่หรงอวี้ด้วยแววตาขบขัน นางไร้ท่าทางอับอาย แต่หันไปพูดกับแม่ทัพหลี่ว่า

“ข้าจะไปดูท่านอ๋องผู้เฒ่า”

“อืม” แม่ทัพหลี่พยักหน้า เขายังคงเต็มใจที่จะเชื่อกู้หว่านเยว่

กู้หว่านเยว่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เวลานี้ หนานหยางอ๋องกำลังนอนอยู่บนเตียง สองตาปิดสนิท ใบหน้าซีดเซียว

ดูคล้ายถูกพิษจริงๆ

แต่กู้หว่านเยว่รู้ดีว่าหนานหยางอ๋องหมดสติไปชั่วคราวเท่านั้น

สารหนูถูกสับเปลี่ยนแล้ว ฉีดยาสักเข็ม ประเดี๋ยวหนานหยางอ๋องก็ตื่นขึ้นมาได้แล้ว

มู่หรงอวี้ปรี่เข้ามาขวางหน้านาง

“แม่ทัพหลี่ กู้หว่านเยว่คนนี้เป็นคนวางยาพิษ ไม่อาจให้จับชีพจรของท่านอ๋องผู้เฒ่าได้แล้วขอรับ”

“ใช่แล้ว” ฟู่เยียนหรานรีบมายืนข้างมู่หรงอวี้ รับคำมู่หรงอวี้มา “ท่านอ๋องพูดถูก ท่านพ่อถูกกู้หว่านเยว่ทำร้ายถึงขั้นนี้ ข้าจะไม่ยอมให้กู้หว่านเยว่ลงมือกับท่านพ่อได้อีกแล้ว”

มู่หรงอวี้ยิ้มและพูดว่า “ข้ารู้จักกับปรมาจารย์แพทย์ ไม่สู้ให้ข้าส่งคนไปเชิญปรมาจารย์แพทย์มาดูอาการสักหน่อย?”

แน่นอนว่าเขาจะต้องค่อยๆ ไปเชิญมา จนกว่าจะแน่ใจว่าร่างกายของหนานหยางอ๋องจงเย็นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ปรมาจารย์แพทย์ค่อยมาจึงประจบเหมาะพอดี

“นี่...” แม่ทัพหลี่เห็นมู่หรงอวี้กับฟู่เยียนหรานเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกปวดหัว

อันที่จริง เขาขอให้กู้หว่านเยว่ขึ้นมาเพราะต้องการให้กู้หว่านเยว่ช่วยรักษาหนานหยางอ๋อง

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรเทียบได้กับชีวิตของหนานหยางอ๋องในตอนนี้

ปรมาจารย์แพทย์เก่งกาจมากจริง แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะมาเมื่อไร?

“แม่ทัพหลี่” กู้หว่านเยว่พูดทันที “เมื่อครู่ท่านบอกว่าในขวดยาของท่านอ๋องผู้เฒ่ามีสารหนูอยู่ ขอขวดยาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“นี่ขอรับ”