บทที่ 220

ทันทีที่เสี่ยวเหอเข้ามา เขาก็มองไปที่ฟู่เยียนหรานด้วยความกลัว ปรี่ไปกอดต้นขาของแม่ทัพหลี่ทันที

“ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพช่วยข้าด้วยขอรับ มีคนจะฆ่าข้า!”

“ตอนที่ข้าไปถึง ก็มีคนรัดคอเสี่ยวเหอเอาไว้บนขื่อ โชคดีที่เขามีบุญมาก เชือกเลยขาดเสียก่อน ไม่ถูกรัดคอตาย” หวังปี้พูดพร้อมกับขมวดคิ้ว

เรื่องนี้ชักจะเริ่มแปลกขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าจะบอกว่าไม่มีเงื่อนงำ ตีให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” แม่ทัพหลี่เองก็เป็นคนช่างสังเหต ไม่ถูกต้อง คุณหนูใหญ่จะตื่นตระหนกเช่นนั้นทำไม?

“คุณหนูใหญ่นาง นางต้องการจะฆ่าข้าปิดปาก!” เสี่ยวเหอชี้ไปที่ฟู่เยียนหรานอย่างรวดเร็ว

เมื่อครู่ที่อยู่ในห้อง เขานับเงินที่ฟู่เยียนหรานให้มาอย่างมีความสุข

หนานหยางอ๋องดีต่อเขาไม่น้อย เขาเองก็รู้สึกผิด แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร

ตอนที่เขากำลังจะหนี ด้านนอกก็มีชายชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามา แล้วรัดคอของเขาเอาไว้แน่น

ถ้าไม่ใช่เพราะเชือกขาด หัวกับร่างเขาคงแยกออกจากกันแล้ว

“เจ้ากำลังพูดบ้าอะไรอยู่? หุบปากสุนัขของเจ้าไปเสีย ห้ามพูดแล้ว!” ฟู่เยียนหรานคิดจะเดินไปปิดปากเขา

“คุณหนูใหญ่ฟู่ ท่านตื่นตระหนกขนาดนั้นทำไมกัน? หรือว่าท่านคิดจะฆ่าคนปิดปากจริงๆ?

เสี่ยวเหอ ข้าแนะนำให้เจ้าบอกทุกสิ่งที่รู้ออกมาเสีย หากพลาดครั้งนี้ไป อนาคตไม่แน่ว่าจะยังมีโอกาสได้พูดอีก”

กู้หว่านเยว่กระตุ้นเสี่ยวเหอที่เดิมทีก็ตกใจมากอยู่แล้วให้ว้าวุ่นยิ่งขึ้น สารภาพออกมาทั้งหมดทันที

“เป็นคุณหนูใหญ่ นางไม่พอใจท่านอ๋องผู้เฒ่าที่ไม่สนับสนุนนางกับหวายหนานอ๋อง และเรื่องที่แอบตามหาคุณหนูรองลับๆ

นางเอาสารหนูมา แล้วให้ข้าเทลงไปในขวดยาของท่านอ๋องผู้เฒ่า โยนความผิดให้แม่นางน้อยกู้

ทั้งยังมอบเงินให้ข้าอีกหนึ่งพันตำลึง นี่เงินขอรับ!”

เสี่ยวเหอรีบหยิบธนบัตรออกมา

หลักฐานมัดแน่นไม่มีหลุด ทุกคนในห้องคลุ้มคลั่งในทันที แม่ทัพหลี่และหวังปี้มองดูฟู่เยียนหรานราวกับว่าพวกเขาเป็นผีก็มิปาน