บทที่ 221

“เจ้าทำให้พ่อผิดหวังมาก” หนานหยางอ๋องขมวดคิ้วแล้วมองฟู่เยียนหรานครู่หนึ่ง

“ท่านพ่อ ไม่ใช่นะเจ้าคะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าเลย...” ฟู่เยียนหรานยังคงแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา

หนานหยางอ๋องหันไปมองมู่หรงอวี้โดยตรง จากนั้นกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หวายหนานอ๋อง ละครฉากนี้ก็แสดงมาพอสมควรแล้ว เรื่องราวในวันนี้ ข้าจะรายงานต่อฝ่าบาทอย่างละเอียด ให้ฝ่าบาทเป็นผู้ตัดสิน”

“ท่านอ๋องอาวุโส...”

มู่หรงอวี้ก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าย่ำแย่

ถ้าให้เสด็จพี่รู้ว่าเขาก่อความวุ่นวายข้างนอก และยังคิดจะยึดอำนาจทางการทหารอีก จะต้องเริ่มระแวงเขาแน่ ๆ

เช่นนั้นภาพลักษณ์คุณชายเสเพลที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากตลอดหลายปี ก็จะพังทลายลง

“ออกไป!”

หนานหยางอ๋องขี้เกียจจะพูดไร้สาระกับเขาอีกต่อไป

มู่หรงอวี้กัดฟันแน่น ในฐานะท่านอ๋องเหมือนกัน เขาต้องถ่อมตนขนาดนี้ก็เพื่อเอาใจหนานหยางอ๋อง แต่ในเมื่อตอนนี้ได้ฉีกหน้ากันไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องเสแสร้งอีก

“ขอท่านอ๋องโปรดรักษาสุขภาพด้วย”

มู่หรงอวี้สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป อย่างมากก็แค่กลับเมืองหลวงไปบอกเสด็จพี่ว่าหนานหยางอ๋องคิดจะก่อกบฏ เขาจึงต้องลงมือสั่งสอน

ในเมื่อหนานหยางอ๋องไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อเขา เช่นนั้นก็ไปตายเสียเถอะ

“ท่านอ๋อง ท่านจะไปไม่ได้นะเพคะ” ฟู่เยียนหรานจับมือของมู่หรงอวี้ไว้ด้วยความหวาดกลัว แต่มู่หรงอวี้กลับสะบัดออกอย่างแรง

นางทรุดตัวนั่งลงกับพื้น เมื่อหันกลับไป ก็พบกับสายตาเย็นชาของหนานหยางอ๋อง ทำให้นางหนาวสั่นไปทั้งตัว

จบแล้ว นางจบสิ้นแล้ว

“ลากตัวเสี่ยวเหอออกไป ไล่ออกไปเสีย” หนานหยางอ๋องโบกมือ เสี่ยวเหอดูแลเขามานาน เขาไม่อยากฆ่า แต่ก็ไม่คิดจะใช้งานอีกต่อไป

ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ โยนออกไป ปล่อยให้เอาตัวรอดเอง

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตด้วย ให้โอกาสข้าน้อยอีกครั้งเถอะ!” เสียงของเสี่ยวเหอหายไปอย่างรวดเร็ว