บทที่ 222

“ข้าขอถอนคำชมเมื่อครู่นี้”

คนผู้นี้ยังไม่ตายเลย ก็นำเสื่อฟางมาห่อแล้ว

กตัญญู กตัญญูเกินไปแล้ว!

“ให้ข้าตรวจดูคุณชายของเจ้าหน่อยเถอะ” กู้หว่านเยว่ถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนปัญญา แล้วจึงย่อตัวลงจับชีพจรของเด็กหนุ่ม ครู่หนึ่งก็ชักมือกลับ และเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“ไม่มีอะไรมาก คุณชายของเจ้าเป็นลมเพราะความหิว”

ในขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกประหลาดใจมาก เด็กหนุ่มและคนรับใช้คนนี้ดูเหมือนจะมีฐานะดี เหตุใดถึงปล่อยให้ตัวเองหิวจนเป็นลมได้?

“เจ้าไปหาอะไรให้คุณชายของเจ้ากินหน่อยเถอะ พอกินเสร็จก็จะดีขึ้นเอง”

กู้หว่านเยว่ลุกขึ้นแล้วกล่าว

เสี่ยวหรงกล่าวอย่างกระวนกระวาย “ข้าน้อยไม่มีอะไรกิน เงินก็ไม่มีติดตัวแล้ว ที่ต้องคุกเข่าอยู่ตรงนี้ ก็เพราะอยากขายตัวเอง เพื่อจะได้ซื้อโลงศพดี ๆ ฝังศพคุณชาย”

กู้หว่านเยว่ ...

“คุณชายของเจ้าแอบหนีออกจากบ้านมาหรือ?”

เสี่ยวหรงอ้ำอึ้ง จากนั้นก้มหน้าลง

กู้หว่านเยว่คิดในใจว่าแต่ละคนล้วนมีความลับของตัวเอง จึงไม่ได้ถามต่อ ลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า

“เจ้าแบกคุณชายของเจ้ามาที่ห้องครัวเถอะ ข้าจะทำอะไรให้เขากินสักหน่อย”

ห้องครัวของโรงเตี๊ยมก็ไม่ได้ใช้ได้ฟรี ๆ ทุกครั้งที่ใช้ต้องจ่ายเงินให้เถ้าแก่

ถ้าไม่เห็นว่าเด็กน้อยคนนี้น่ารัก จากนิสัยเอาแต่ใจของเด็กหนุ่มคนนั้น กู้หว่านเยว่ก็ขี้เกียจยุ่งด้วย

“จริงหรือ ขอบคุณแม่นางกู้ แม่นางกู้ท่านเป็นคนดีจริง ๆ”

เสี่ยวหรงซาบซึ้งจนก้มศีรษะลงคารวะกู้หว่านเยว่

จากนั้นหันหลังกลับไปแบกคุณชายขึ้นหลัง แล้วทุกคนก็เดินไปที่ห้องครัวด้วยกัน

กู้หว่านเยว่เข้าไปในห้องครัวก่อน แล้วทำอาหารสามอย่างกับซุปหนึ่งอย่าง

เมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะ เสี่ยวหรงก็น้ำลายไหล แต่เขาก็รีบวางคุณชายลง ตั้งใจจะให้คุณชายกินก่อน

“แม่นางกู้ คุณชายของเรายังไม่ฟื้นขอรับ”