บทที่ 223

ขณะที่นายบ่าวทั้งสองกำลังกินอยู่นั้น จู่ ๆ ก็เสียงฝีเท้าดังวุ่นวายมาจากข้างนอก

สีหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไป จากนั้นรีบไปส่องดูที่ช่องประตู

เห็นกลุ่มคนชุดดำถือดาบเข้ามาและกำลังค้นหาภายในเรือน

“เป็นคนของสวีหลาน พวกเขาตามมาแล้ว เสี่ยวหรงเรารีบหนีเร็ว!”

“คนชุดดำพวกนั้นตามพวกเจ้ามา หรือว่าเป็นพวกที่ทำร้ายเจ้าตอนที่อยู่เมืองชิงหนิวเมื่อคราวก่อน?”

“อืม”

เด็กหนุ่มรีบพยักหน้า จับมือเสี่ยวหรงเตรียมที่จะวิ่ง

“เดี๋ยวก่อน” กู้หว่านเยว่รีบขวางพวกเขาไว้ ดวงตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด “ท่านจะหักหลังพวกเราหรือ?”

กู้หว่านเยว่กลอกตา “เจ้าเป็นโรคหวาดระแวงหรือไร? หากพวกเจ้าวิ่งออกไปแบบนี้ ไม่นานก็จะถูกพวกเขาตามทัน”

“เช่นนั้นจะทำอย่างไร?”

เห็นคนชุดดำพวกนั้นกำลังจะค้นมาถึงห้องครัวแล้ว

สายตาของกู้หว่านเยว่มองไปที่ทั้งสองคน จากนั้นจึงพูดว่า “พวกเจ้าสองคนถอดเสื้อผ้าออก ข้าจะเปลี่ยนชุดให้พวกเจ้า”

“หา?” เด็กหนุ่มงุนงง

กู้หว่านเยว่ยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย

ครู่ต่อมา คนชุดดำข้างนอกก็บุกเข้ามา

ภายในห้องครัว กู้หว่านเยว่กำลังทำอาหาร

ส่วนซูจิ่งสิงกำลังก่อไฟอยู่หลังเตา

นอกจากพวกเขาแล้ว ก็มีสาวใช้สองคนที่กำลังล้างผักอยู่ พวกนางต่างก้มหน้าลง ดูอายุน้อยมาก

คนชุดดำขมวดคิ้ว “เห็นเด็กหนุ่มสองคนอายุประมาณสิบเอ็ดสิบสองปีหรือไม่?”

กู้หว่านเยว่แสร้งทำเป็นกลัวแล้วส่ายหน้า “ไม่เห็น”

คนชุดดำรีบเดินเข้ามาค้นหาไปทั่ว “สาวใช้” ทั้งสองตัวเกร็งไปหมด

เมื่อเห็นว่ากลุ่มคนชุดดำค้นหาทุกซอกทุกมุม ทั้งโอ่งข้าวและกองฟืนแล้วไม่พบสิ่งใด พวกเขาก็ถือดาบใหญ่หันหลังเดินจากไป

“สาวใช้” ทั้งสองคนถึงได้ถอนหายใจ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

ที่แท้วิธีที่กู้หว่านเยว่คิดไว้เมื่อครู่คือ ให้ทั้งสองคนปลอมตัวเป็นสาวใช้ เปลี่ยนเพศของพวกเขาไป คนชุดดำพวกนั้นก็ย่อมไม่มีทางหาเจอ