บทที่ 224

ไม่แปลกใจเลยที่เขาไม่สนใจใคร คงเป็นเพราะเขามีทั้งความเกลียดและความเจ็บปวดต่อหลี่ฮูหยิน

“ในเมื่อแม่เลี้ยงของเจ้าส่งนักฆ่ามาตามฆ่าเจ้าตลอด แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป?”

หลี่เฉินอันครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ข้าอยากกลับไปที่เจดีย์หนิงกู่ ติดต่อกับท่านลุงก่อน แล้วค่อยบอกเรื่องนี้กับท่านพ่อ”

เพียงแต่ว่าหลี่ฮูหยินจิตใจโหดเหี้ยม ส่งนักฆ่ามาดักรอตลอดทาง

เขากลัวว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดไม่ถึงเจดีย์หนิงกู่ ก็จะกลายเป็นศพข้างทาง

ถึงจะสุขุมมากเพียงใด ก็ยังเป็นแค่เด็กอายุสิบเอ็ดปี หลี่เฉินอันยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

กู้หว่านเยว่รู้สึกใจเต้นเล็กน้อย จึงดึงซูจิ่งสิงไปคุยกันข้าง ๆ

“เจ้าอยากพาหลี่เฉินอันไปด้วยหรือ?”

ไม่ต้องให้นางพูด ซูจิ่งสิงก็เดาความคิดของนางได้

“ใช่” กู้หว่านเยว่พยักหน้า จากนั้นเอ่ยกับซูจิ่งสิง “หลี่เฉินอันเป็นลูกชายของหลี่โหวแห่งเจดีย์หนิงกู่”

ซูจิ่งสิงเข้าใจความคิดของกู้หว่านเยว่ทันที

พวกเขากลุ่มนี้ถูกเนรเทศไปยังเจดีย์หนิงกู่ ไม่มีฐานอำนาจหรือเส้นสายอะไรเลยในเจดีย์หนิงกู่

วิธีที่ง่ายและรวดเร็วที่สุดในการสร้างรากฐานที่มั่นคงในที่แห่งนั้นคือ การสนับสนุนคนของเราเอง

สิ่งที่กู้หว่านเยว่ไม่ได้บอกซูจิ่งสิงคือ หลี่เฉินอันคนนี้เป็นคนโหดเหี้ยม ในอนาคตเจดีย์หนิงกู่ทั้งหมดจะเป็นของเขา

“น้องหญิงตัดสินใจได้เลย”

ซูจิ่งสิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ไม่ว่ากู้หว่านเยว่จะตัดสินใจอย่างไร เขาก็จะสนับสนุน

เมื่อมีการสนับสนุนของซูจิ่งสิง กู้หว่านเยว่ก็เดินไปหาหลี่เฉินอันอย่างสบายใจ จากนั้นเอ่ยขึ้น

“เช่นนั้นเจ้าเดินทางไปกับพวกเราเถอะ เราก็จะไปที่เจดีย์หนิงกู่เหมือนกัน

แต่ว่า ข้ามีข้อแม้หนึ่งข้อ”

“ข้อแม้อะไร?” หลี่เฉินอันรีบถาม